شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر خواب و خیال معشوق بر دل و جانش سخن می‌گوید. او به زیبایی و لطافت چهره معشوق اشاره کرده و می‌گوید که هیچ‌کس به زیبایی او نیست. شاعر از غم و درد ناشی از دوری و جدایی رنج می‌برد و دلش شکسته است. او همچنین به شوق و علاقه‌اش به معشوق اشاره کرده و می‌گوید چقدر در پی جلب محبت او و نشان دادن وفاداری‌اش کوشیده است. در نهایت، اشاراتی به تعبیر و حالتی از عشق و دلدادگی نیز وجود دارد.
خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمودوز رگ جان گره غصه به دندان بگشود
هوش مصنوعی: با لبخند تو، دندانهای زیبات را به نمایش گذاشتی و به همین دلیل، گرههای غم و اندوه از جانم باز شد.
هست گویی ز لطافت ذقنت وز خوبانکس درین عرصه چو تو گوی لطافت نربود
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که لطافت و زیبایی تو از هر زیبای دیگری در این دنیا بینظیر است و هیچ‌کس در این عرصه به لطافت و نرمی تو نمیرسد.
جیب جانم که شد از دست غمت چاک بدوزتاری اندر شکن زلف تو انگار نبود
هوش مصنوعی: جیب جانم که بر اثر غمت پاره شد، مانند این است که در چهرهی زیبایت، توری از تارها ببافم که انگار هیچ نبود.
همه کس کشته خود می درود بخت نگرکه دلم مهر و وفا کشت و غم و درد درود
هوش مصنوعی: هر کسی به نوعی به سرنوشت خود اشاره میکند؛ به روزگاری که دلم سرشار از محبت و وفاداری بود، اما در عوض غم و درد را تجربه کردم.
هستم از مردمک دیده خود غرقه به خونکه چرا دوش در آغوش خیال تو غنود
هوش مصنوعی: من از شدت دلتنگی و عشق به تو، چنان افسرده و غمگین هستم که انگار مردمک چشمم در خون غرق شده است. چرا که شب گذشته در آغوش خیالت خوابم برد و این حسرت و اندوه مرا فرا گرفته است.
رود نیلی ست روان سوی تو ای مصر جمالچشم گریان که شد از سنگ جفای تو کبود
هوش مصنوعی: رود نیلی به سمت تو در حال حرکت است، ای مصر زیبایی، چشمی که به خاطر بدیهای تو گریه میکند و حالا از دل سنگ ضعف و تلخیات آسیب دیده و کبود شده است.
بس که جامی پی پابوس تو هر سوی دویدپای او سود ولبی بر کف پای تو نسود
هوش مصنوعی: هرچقدر که مردم برای رسیدن به تو تلاش کردند و دور و بر تو دویدند، پایشان از آنهمه جست و خیز به تو نرسید و نتوانستند به واقعیّت تو دست یابند.