شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: این شعر توصیف احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق است. شاعر از اشک‌هایی سخن می‌گوید که همچون گل‌های لاله بر زمین ریخته‌اند و حسرت و اندوه عشق را به تصویر می‌کشد. او آرزو می‌کند که ماهروی محبوبش شب به خوابش بیاید، اما می‌داند که درد جدایی چنان عمیق است که خواب را از او می‌گیرد. شاعر از غم مجنون صحبت می‌کند و می‌گوید که درد او از آن نیز بیشتر است. در نهایت، او بیان می‌کند که حتی اگر در جستجوی شادی باشد، باز هم دلش می‌خواهد تا عشق و زیبایی محبوبش را در آغوش بگیرد و هیچ چیز دیگر نمی‌تواند او را آرام کند.
مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آیددمد آنجا گل حسرت وز آن گل بوی خون آید
هوش مصنوعی: هر جا که میروم، اشکهایم رنگ لالهها را به یاد میآورند. در آن مکانها، گل حسرتی روییده است و از آن گل بوی خون به مشام میرسد.
شبی خواهم به خواب آید مرا آن ماهرو لیکنکسی را کز چنان رو دور ماند خواب چون آید
هوش مصنوعی: شبی میخواهم بخوابم و آن چهره زیبای محبوبم را ببینم، اما کسی که از زیبایی او دور باشد، خوابش نمیآید.
خدا را ای فسونگر درد سر کم ده که هجر اونه زانسان برد خوابم کان به تعویذ و فسون آید
هوش مصنوعی: ای فسونگر، از خدا بخواه که به من دردی ندهی، زیرا دوری او باعث شده که حتی خواب آرامی نداشته باشم و هیچ ترفند و جادویی نمی‌تواند این احساس را برطرف کند.
اگر گردون به هم سنجد غم مجنون و درد مننه مردم گر نه دردم از غم مجنون فزون آید
هوش مصنوعی: اگر آسمان بخواهد دلی بزند و غم مجنون را با درد من بسنجند، من نمیمیرم، چرا که درد من از غم مجنون بیشتر است.
نوای ساز عشرت بزم خسرو را بود لایقصدای ناله بس فرهاد را کز بیستون آید
هوش مصنوعی: صدای ساز خوشی در جشن خسرو موزون و زیباست، اما این صدا مناسب نالههای فرهاد نیست که از کوه بیستون برمیخیزد.
خرامان می رسد وز شوق خواهم سینه بشکافمکه با آن قامت رعنا به جان و دل درون آید
هوش مصنوعی: با آرامش و زیبایی به طرف من میآید و از شوق آنقدر هیجانزدهام که میخواهم سینهام را بشکافم تا او با آن قامت زیبا و دلچسبش به جان و دلم راه یابد.
مرنج ار جامی از خاک درت آوارگی جویدکه بخت خوابناک او را بدینها رهنمون آید
هوش مصنوعی: ناراحت نشو اگر کسی با مشکل و بیخانمانی به دنبال فرصتی برای بهتر شدن زندگیاش باشد؛ زیرا سرنوشت خوابآلود او ممکن است او را به چنین تلاشهایی هدایت کند.