شمارهٔ ۳۲۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس بی‌تابی و انتظار برای آمدن معشوق خود اشاره می‌کند. او از دیر آمدن معشوق و تاثیر آن بر وضعیت خود و دیگران گله می‌کند. شاعر بیان می‌کند که علیرغم تلاش‌های سپاهیان و درخواست‌های او، سلطان (معشوق) هنوز نیامده و این تأخیر جان او را به لب رسانده است. او از درد فاصله و بی‌خبری نیز سخن می‌گوید و به زاهد خودبین هشدار می‌دهد که نباید در تلاش برای سامان دادن به کارها دخالت کند، چرا که عشق و زیبایی به تأخیر افتاده‌اند. در نهایت، شاعر از امید به آمدن صبح وصال صحبت می‌کند و می‌گوید که باید غم شب هجر را فراموش کرد، زیرا پایان آن نیز خواهد آمد.
چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آیدسوار چابک من سوی میدان دیر می آید
هوش مصنوعی: چرا ای خدا، آن جوان لُختی که به طرز زیبایی حرکت می‌کند، به آرامی به ما نمیرسد و دیر به میدان میآید؟
ز هر سویی سپاهی از پریرویان رسید اماچه حاصل دادخواهان را که سلطان دیر می آید
هوش مصنوعی: از هر طرف، لشکری از زیبایان میرسید، اما برای دادخواهان هیچ فایدهای نداشت، چون سلطان دیر میآمد.
ز جانم یک رمق مانده ست و تیغش آرزو دارمبه قتل من دریغ آن نامسلمان دیر می آید
هوش مصنوعی: از جانم تنها یک نفس باقی مانده و من آرزو دارم که او با تیغش مرا بکشد، اما افسوس که آن کافر دیر میرسد.
نمی دانم چه شد کز ترکش آن ترک عاشق کشبه جانم تیر زهرآلوده پیکان دیر می آید
هوش مصنوعی: نمیدانم چه اتفاقی افتاده که از تیرکمان آن معشوقی که دلها را میکشد، به جانم تیر زهرآلودی زده شده و نمیآید.
سموم هجر عالم سوز و ابر لطف او بی نمدریغا کشت ما شد خشک و باران دیر می آید
هوش مصنوعی: هجران و جدایی به شدت ما را میسوزاند و در عوض لطف او مانند ابری است که باران نمیبارد. افسوس که زندگیمان خشک شده و بارش رحمتش خیلی دیر انجام میشود.
برو ای زاهد خودبین مجو سامان کار از ماکه رسوا گشته خوبان به سامان دیر می آید
هوش مصنوعی: ای زاهد مغرور، تلاش نکن که مسائل زندگی را از ما سامان بدهی؛ زیرا نیکان و خوبان در این دنیا مشهور شدهاند، ولی حقیقت و صلح به آرامش نمیرسد.
چو صبح وصل او خواهد دمیدن عاقبت جامیمخور غم گر شب هجران به پایان دیر می آید
هوش مصنوعی: زمانی که صبح وصال او فرامیرسد، دیگر برای غم خوردن، جامی نخور. حتی اگر شب جدایی طولانی به نظر برسد، پایان آن دیر یا زود خواهد رسید.