شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن حال و روز عاشقانه‌ی گویا و پر از درد و حسرت شاعر است. شاعر از خوشی‌هایی که در کنار معشوق تجربه کرده، یاد می‌کند و به چالش‌هایی که برای رسیدن به او وجود دارد، اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق و از سرنوشت ناخوشایند خود می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه عشق و وصال او مانند کلاهی بر تن کسی است که زیر آن زخم‌های پنهان دارد. در نهایت، شاعر به غم و اندوه خود و گذر عمر اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است خوشی‌های زندگی را در زمان کوتاهی که وجود دارد، تجربه کند.
دی دولتم مساعد و اقبال بنده بودکان آفتاب سایه به حالم فکنده بود
هوش مصنوعی: روزگار برای من خوش یمن و پر برکت بود، چون که نور آفتاب بر زندگیام سایه افکنده و خوشحالیام را افزایش داده بود.
سرو قدش فلک نپسندید در برمور نی ز باغ عمر همانم بسنده بود
هوش مصنوعی: قدس زیبا و بلندش را آسمان حتی در کنار من نمیپسندید. اگر نبود، همین نشان از زندگی در باغِ عمرم برای من کافی بود.
بارنده همچو ابر ازان گشت چشم منکایام وصل یار چو برق جهنده بود
هوش مصنوعی: چشمان من مانند ابر بارانزا شدهاند و در انتظار دیدار معشوق، همچون برق که ناگهان میجهد، شتابان و پرهیجانم.
بر شاخ گل که پیش رخش لاف لطف زدخندید غنچه در چمن و جای خنده بود
هوش مصنوعی: بر روی شاخه گل، به خاطر زیبایی و محبتش، غنچه در چمن خندید و این خنده واقعاً جای شگفتی و شادی داشت.
وصلش مجو در اطلس شاهی که دوختنداین جامه بر تنی که نهان زیرژنده بود
هوش مصنوعی: به دنبال پیوند وثیق و عمیق مباش، زیرا این پیوند در پوشش ظاهری و شیوههای تظاهر به وجود نیامده است. این جامه زیبا را برای بدن پنهانی دوختهاند که تحت لایههای رنج و زشتی قرار دارد.
آخر ز خون دیده روان ساخت کوهکنآن جوی سنگ را که پی شیر کنده بود
هوش مصنوعی: در نهایت، کوهکن به کمک اشکهای خود جوی آبی را ایجاد کرد که برای شکار شیر حفاری کرده بود.
جامی به ناخوشی غمش عمر بگذراندخوش داشت خویش را دو سه روزی که زنده بود
هوش مصنوعی: او در دوران سختی و غم، عمرش را سپری کرد و به زندگیاش از روی سلیقه و دلخوشی نگاه میکرد، هر چند که فقط چند روز دیگر زنده بود.