شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد فراق صحبت می‌کند. او هر شب به یاد لب‌های محبوبش می‌اندیشد و حالش پر از غم و خون از مژگان معشوق است. وقتی تیر عشق به سینه‌اش می‌رسد، احساس دردش بسیار بیشتر از آن چیزی است که تصور می‌کند. شاعر عاشق غم است و نمی‌تواند شادی دیگران را درک کند. همچنین، او می‌گوید که عشق مانند آتش است که گرچه دود ندارد، اما عمیقاً در دلش وجود دارد. هر چیزی که به لیلی، معشوقش، نزدیک باشد، برای او به مانند چشمه‌ای از عشق و جنون است. بحث و گفت‌وگو در مورد عشق و دل او محدود است و عقل نمی‌تواند عمق احساساتش را درک کند.
هر شبم در سر خیال آن لب میگون بوددامن از مژگان و مژگان از دلم پر خون بود
هوش مصنوعی: هر شب به یاد آن لب‌های خوشرنگ و زیبا بودم و فکر میکردم که دامنش از مژگانش آویزان است و مژگانش باعث شده که دل من در خون غوطهور شود.
چون رسد پیکان تو بر سینه آنگه بگذرداز رسیدن درد بگذشتن بسی افزون بود
هوش مصنوعی: زمانی که تیر تو به سینهام برخورد کند، دیگر درد رسیدن را حس نمیکنم؛ زیرا گذشتن از این درد بسیار بیشتر است.
آن غزالی تو که از بهر شکارت عالمیگمره اندر کوه یا سرگشته در هامون بود
هوش مصنوعی: تو همچون غزالی هستی که به خاطر شکار تو، جهانی در کوهها گم شده یا سرگردان در باتلاقهاست.
با غمم بگذار و شادی دیگران را ده که منعاشق غمخواره ام شادی ندانم چون بود
هوش مصنوعی: با غم من کاری نداشته باش و شادی دیگران را به آنها ببخش، زیرا من عاشق اندوه هستم و نمیدانم شادی چگونه است.
دود ناید ز اخگر آتش ولی دل در برمآمد آن اخگر که دودش رفته بر گردون بود
هوش مصنوعی: دود از خاکستر آتش بلند نمیشود، اما دل من بر اثر آن خاکستر که بخار شده و به آسمان رفته، به شدت غمگین است.
هر گیاهی کز حریم خیمه لیلی دمدخورده آب از چشمه سار دیده مجنون بود
هوش مصنوعی: هر گیاهی که در کنار خیمه لیلی قرار گرفته و از چشمه‌ای آب نوشیده، بیشک نشانهای از مجنون بودن دارد.
صحبتی تنگ است جامی جان و دل را در غمشعقل محرم نیست گو تا یک زمان بیرون بود
هوش مصنوعی: این صحبت، خیلی نزدیک و صمیمی است، چرا که جامی که جان و دل را پر کرده، در غم او، عقل جایی ندارد. برای لحظهای هم که شده، بهتر است از این وضعیت بیرون بیاییم.