شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و اشتیاق خود به معشوق می‌پردازد و از longing (دلتنگی) خود برای وصال صحبت می‌کند. او می‌گوید که می‌خواهد در کوی معشوق خانه‌ای داشته باشد و برای آمدن به آنجا بهانه‌ای پیدا کند. دلش را به درگاه معشوق سپرده و به تیر عشق او اشاره می‌کند که نشانه‌ای از خودش باشد. شاعر از توانایی در کنترل عشق صحبت می‌کند و به ترس از عذاب دوزخ که به خاطر عشق معشوق است، اشاره می‌کند. او می‌گوید که هرجا راجع به زیبایی معشوق سخن می‌گویند، داستان یوسف به یاد می‌آید. همچنین از دل رمیده‌اش و بی‌قراری‌اش می‌گوید و به حس تعلق به معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او خود را فردی می‌داند که به معشوق وابسته و در لحظه‌ای ناامید، به عشق او اقرار می‌کند.
مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشدز بهر آمدن آنجا بهانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: میخواهم به کوی تو بروم، جایی که بتوانم بهانه‌ای برای حضورم داشته باشم.
گذاشتم دل صد پاره را به خاک درتکه پیش تیر تو از من نشانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: دل شکستهام را به درگاه تو سپردهام تا نشانه‌ای از عشقت در مقابل تیرهای عاشقانهات باشد.
من آن نیم که عنان گیریت توانم کردمرادم از تو همین تازیانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: من آن کسی نیستم که بتوانم تو را به کنترل درآورم، آنچه که هدفم از توست فقط این است که به وسیلهی تو راهی را بیابم.
چه بیم ز آتش دوزخ که گفت واعظ شهرکه آن ز شعله شوقت زبانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: نگران آتش جهنم نباش که واعظ شهر گفت آن به خاطر شعله عشق توست که میسوزد.
ز خوبی تو به هرجا حکایتی گفتندحدیث یوسف مصری فسانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: به خاطر خوبیهایت در هر مکانی داستانهایی روایت میشود که مانند قصهی یوسف در مصر، افسانهای بیش نیستند.
مپوش عارض و خال از دل رمیده منکه مرغ زنده به آبی و دانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: روی زیبا و خالهای تو را از دل بیقراریام بپوشان، زیرا که مرغ زنده به آب و دانه‌ای نیازمند است.
سگی‌ست جامی و جایش همیشه خاک درتنه آن سگی که به هر آستانه‌ای باشد
هوش مصنوعی: سگی وجود دارد که همیشه در خاک تو جا دارد، نه آن سگی که به هر درگاهی سرگرم باشد.