شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر به زیبایی‌های وجود او اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر عشق او هیچگاه از مسیر محبت و فرمان او منحرف نخواهد شد. او احساس می‌کند که عشقش شبیه به گل و گیاه در طبیعت است و حتی مرگ هم نمی‌تواند او را از این عشق جدا کند. شاعر همچنین به تمزیین و زیبایی‌های طبعیت اشاره می‌کند که همگی به واسطه‌ی حضور معشوق معنا یافته‌اند. در نهایت، شاعر به میکده و جامی از شراب اشاره می‌کند که نشان از لذت‌ها و تجربیات عاشقانه‌اش دارد.
خطت قوت ازان لعل خندان کشیدخضر چاشنی ز آب حیوان کشید
هوش مصنوعی: خطی که تو ترسیم کردهای، شبیه به لبخند زیبای لعل است. خضر (شخصیتی که به زندگی جاودان و علم خلاق معروف است) چاشنی و رنگی از آب حیات را برداشت و به آن افزود.
به خونم نوشته ست فرمان لبتنخواهم سر از خط فرمان کشید
هوش مصنوعی: در زندگیام به وضوح حس کردهام که برایم بسیار مهم است و هرگز از اصول و خواستههای تو عقبنشینی نخواهم کرد.
نیارست چشم دلم از تو دوختاجل کز تنم رشته جان کشید
هوش مصنوعی: چشم دلم تاب دیدن تو را ندارد، زیرا مرگ از وجودم جان را میکشد.
پی مقدم تو ز سبزه صبابساط زمرد به بستان کشید
هوش مصنوعی: باد صبا برای تو فرش سبزی از سنگهای قیمتی به باغ آورد.
نه لاله ست آن بلکه خونین دلیبه دل بهر تو داغ پنهان کشید
هوش مصنوعی: این گل، لاله نیست بلکه دلی خسته و غمگین است که به خاطر تو داغی پنهان بر دل دارد.
نه غنچه ست بر گلبن آن بلکه گلز شرم تو رو در گریبان کشید
هوش مصنوعی: در باغ، گل به خاطر شرم تو از گلبرگها خود را پنهان کرده و به جای غنچه بودن، به شکل گل درآمده است.
همین حاصل جامی از سیر بسکه در میکده پا به دامان کشید
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که وقتی کسی به میکده وارد میشود و در آنجا مست میشود، به حسی عمیق و تجربهای ارزشمند میرسد که حاصل نشستن و دل سپردن به سیر و سفر است. به نوعی، این فضا و تجربه، غنای خاصی به زندگی فرد میبخشد.