شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل سوخته و دردهای ناشی از عشق سخن می‌گوید. او از شب گذشته و آوای دردی که کشیده یاد می‌کند و صبح، نفس سردی را احساس می‌کند. شاعری در میخانه به یاد دوستش نشسته و از غبار عشق می‌گوید که بر دلش نشسته است. همچنین به زیبایی معشوق اشاره شده و اینکه چطور زیبایی او با خورشید در رقابت است. در انتها، شاعر به این نتیجه می‌رسد که کسی که در عشق حقیقی موفق نمی‌شود، باید درد و غم را بچشد تا به آن عشق دست یابد.
شب دل سوخته آهی ز سر درد کشیدصبح بشنید همان دم نفس سرد کشید
هوش مصنوعی: شب، دل شکسته و پرآشوبم آهی از سرِ درد کشید و صبح، همان لحظه که به صدای آن آه گوش داد، نفس سردی کشید.
من و جام می و شکر کرم پیر مغانکه به میخانه مرا همت آن مرد کشید
هوش مصنوعی: من و جام نوشیدنی و محبت پیر مغان، که به خاطر آن مرد، مرا به میخانه کشاند.
دارم از دوست غباری که چو من گرد شدمدر ره او ز چه رو دامن ازین درد کشید
هوش مصنوعی: من از دوستی غبار آلود شدهام و در مسیر او قرار گرفتهام، اما نمیدانم چرا باید دامنم را از این درد آکنده کنم.
ماه در خط شود از رشک تو زینسان که رختگرد خورشید خط غالیه پرورد کشید
هوش مصنوعی: ماه از زیبایی تو به غیرت آمده و از روی تو، نور خورشید هم تحت تأثیر قرار گرفته و تندیس زیبایی خاصی را به تصویر کشیده است.
روز بازار رخ خوب تو چون دید فلکرقم حسن چرا بر مه شبگرد کشید
هوش مصنوعی: وقتی فلک چهره زیبای تو را در روز بازار دید، به خاطر آن زیبایی، چرا زیباییاش را بر ماه شبگرد کشید؟
مژه خواهد که کند قصه هجران تحریرکین همه جدول خونین به رخ زرد کشید
هوش مصنوعی: مژهها در تلاشند تا داستان جدایی را بنویسند، زیرا تمامی زخمهای دل را بر روی چهرهای زرد نشان میدهند.
جامیا دل به غم و درد نه اندر ره عشقکه نشد مرد ره آن کس که نه این درد کشید
هوش مصنوعی: ای دل، در عشق غم و درد را نپذیر؛ زیرا هیچکس نمیتواند وارد مسیر عشق شود که این درد را احساس نکرده باشد.