شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناکامی و ناراحتی شاعر در عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های بهار و گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون وجود معشوق، هیچ خوشی و زیبایی واقعی وجود ندارد. او به گره خوردن دلش به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ امیدی به رهایی ندارد. شاعر به ناکارآمدی دیگران در درک درد عاشقانه‌اش و بی‌فایده بودن نصایح و کمک‌ها نیز اشاره می‌کند و در نهایت، به درماندگی خود در برابر غم و درد اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ نجاتی از این وضع غیرممکن است.
به گلگشت بهار این خاطر ناشاد نگشایدز گل بی روی تو جز ناله و فریاد نگشاید
هوش مصنوعی: به خاطر نبودن تو در گلزار بهار، نشانهای از شادی و زیبایی وجود نخواهد داشت و تنها صدای ناله و فریاد به گوش خواهد رسید.
گره شد در دلم زلفت چه گردم گرد بستانهاچو دانم کین گره از طره شمشاد نگشاید
هوش مصنوعی: دلم به خاطر موهایت درهم پیچیده و گره خورده است. چه فایدهای دارد که در بستانها بگردم وقتی میدانم که این گره از موهای شما باز نخواهد شد.
اگر مقصود نی آزادی از سرو قدت باشدصبا بند از زبان سوسن آزاد نگشاید
هوش مصنوعی: اگر هدف تو از زیبایی و قامت بلندت آزادی است، پس نسیم صبا هم هیچ گاه نمیتواند زبان سوسن را آزاد کند.
چه سود از روزن جنت اگر شیرین معاذاللهز کوی خود دری در روضه فرهاد نگشاید
هوش مصنوعی: چه فایدهای دارد که به جنت و بهشت نگاه کنم، اگر شخصی که نیکو و گرانقدر است از کوی خود در ورودی به باغ فرهاد نگشاید؟
درآید هر که را بینی ز در یاری و غمخواریدر محنت سرای عاشقان جز باد نگشاید
هوش مصنوعی: هر کسی که را ببینی که از در یاری و کمک به عاشقان میآید، در خانهی عشق جز باد و هوس کسی نمیتواند وارد شود.
مخوان زین پس به درس ای همدم از کوی خراباتمکه مشکل های عشق از خدمت استاد نگشاید
هوش مصنوعی: بهانهای برای درسی گرفتن نیاورید، زیرا من دیگر به محافل و مجالس خرابات میروم. مشکلات عشق را نمیتوان با یادگیری از استاد حل کرد.
مگو جامی بدان مه کز غم خویشم رهایی دهخلاص مرغ دام افتاده از صیاد نگشاید
هوش مصنوعی: نگو به آن ماه زیبا که من را از غمهایم آزاد کند، چرا که رهایی پرندهای که در دام افتاده است، با دستان صیاد امکانپذیر نیست.