شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلبستگی و عشق است که با تصاویری غنی و تعبیرات زیبا بیان شده است. شاعر از یاری سخن می‌گوید که با حرکتی ناگهانی و ستمگرانه به عشق و دین او آسیب زده است. او در دلش زخم‌های عمیق و ناراحتی‌های ناشی از عشق را احساس می‌کند. عشق او مانند شعله‌ای سوزان بر جانش تاثیر می‌گذارد و او را به سمت عواطفی شدید می‌کشاند. شاعر به تماشای زیبایی معشوق و تأثیر آن بر روح و روانش می‌پردازد و در نهایت، این احساسات عمیق و دردهای درونی‌اش را توصیف می‌کند.
یار کز ساعد آستین بر زدبهر تاراج عقل و دین برزد
هوش مصنوعی: دوست، که با نرمی و لطافت خود به جان و دل آدمی حمله می‌کند تا عقل و ایمانش را تحت تاثیر قرار دهد.
دست مهرش گرفت جیب دلمگرچه دامن به قصد کین بر زد
هوش مصنوعی: او با محبتش به قلب من نزدیک شد، هرچند که با نیت انتقام به من آسیب رساند.
داغ سودا نهاد بر دل گلتا به رخ خال عنبرین بر زد
هوش مصنوعی: عشق و حسرتی در دل گل نشسته است، تا اینکه لکهای زیبا و دلربا بر چهرهاش نمایان شود.
رخنه در قبله نیازم کردتا به ابروی ناز چین بر زد
هوش مصنوعی: در اثر نیاز و درخواست، به سمتی گرایش پیدا کردم که درخواستم به چهره دلنشین و زیبای معشوقم برگردد.
نیست آن خط که خاتم جم رامور مشکین سر از نگین بر زد
هوش مصنوعی: خطی که بر روی انگشتر جمشید نقش بسته، به اندازهای زیبا و باارزش نیست که مورچهای سیاه بتواند از روی نگین آن عبور کند.
سوخت عالم چو شعله آهمعلم از جان آتشین بر زد
هوش مصنوعی: جهان مانند شعله‌ای سوزان شد و علم به خاطر وجود احساسات تند و سوزان من، از درون جانم بیرون آمد.
نیست بر خاک جامی این لالهداغ او شعله از زمین بر زد
هوش مصنوعی: بر روی زمین هیچ جرعهای وجود ندارد، اما این لاله، که نشانی از داغ و سوزش دارد، شعله‌ای از دل خاک برمیافروزد.