شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده با معشوق خود به گفتگو می‌پردازد و از درد و غم ناشی از عشق و دوری از او سخن می‌گوید. او می‌گوید که لحظه‌ای از غم دوری‌اش کم نمی‌شود و معشوق در پاسخ می‌گوید که این غم همیشه وجود خواهد داشت. گوینده از مشکلات و آشفته‌حالی‌هایش بر اثر عشق و زلف او می‌گوید، و معشوق به او می‌گوید که این درد و رنج بخشی از عشق است. همچنین، گوینده از اشک‌هایش و تأثیر عشق بر جسم و روحش سخن می‌گوید، و معشوق به او یادآوری می‌کند که درد عاشقی در زندگی همه وجود دارد. در نهایت، هر دو به عشق و تعلق خاطر به یکدیگر اشاره می‌کنند و بر این اعتقادند که عشق واقعی حقیقتی اجتناب‌ناپذیر است.
گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مبادزیر لب خندید و گفتا بیش باد و کم مباد
هوش مصنوعی: به او گفتم که هر لحظه از غمهای دل من کم نشود. زیر لب خندید و گفت که غمها بیشتر باشد و کم نشود.
گفتمش سررشته کارم شد از زلف تو گمگفت کار کس چنین آشفته و در هم مباد
هوش مصنوعی: به او گفتم که سری در کارم به خاطر زلف تو کج شده است، او پاسخ داد که هیچ کس نباید به این وضعیت آشفته و پیچیده گرفتار شود.
گفتمش بهر تو می ریزم ز مژگان در اشکگفت یارب هرگز این ابر کرم بی نم مباد
هوش مصنوعی: به او گفتم که به خاطر تو از چشمانم اشک میریزم، او در پاسخ گفت: ای کاش هیچگاه این ابر مهربان بدون باران نباشد.
گفتمش شد قامتم چون حلقه اشکم چون نگینگفت جز حرف وفایم نقش این خاتم مباد
هوش مصنوعی: به او گفتم قامت من چقدر زیباست و اشک من مثل نگین میدرخشد. او پاسخ داد که جز این که بر وفایم باقی بماند، هیچ چیز دیگری نباید بر سر این خاتم باشد.
گفتم از هجران نباشد ماتمی جانسوزترگفت بر جان محبان داغ این ماتم مباد
هوش مصنوعی: میگویم که از جدایی، عزاداری سختتری نیست، او در جواب می‌گوید که برای عاشقان، داغ این جدایی نباشد.
گفتمش دارم دلی پر درد بی پیکان توگفت یارب هیچ کس را درد بی مرهم مباد
هوش مصنوعی: به او گفتم که دلم پر از درد است و کسی را ندارم که به من کمک کند. او پاسخ داد که امیدوارم هیچ کس در دنیا دردی داشته باشد بدون این که مرهمی برای آن داشته باشد.
گفتم از عشق تو خالی نیست در عالم کسیگفت جامی هر که عاشق نیست در عالم مباد
هوش مصنوعی: گفتم هیچکس در دنیا از عشق تو بیبهره نیست، کسی پاسخ داد که هیچکس نباید در این دنیا بدون عشق باشد.