شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت یک پسر شیرین‌کام می‌پردازد که روزه‌داران را به یاد عید و شور و شوق زنده می‌کند. شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و افسوس می‌خورد که نتوانسته است از زیبایی لبان او لذت ببرد. او می‌گوید که عشق به او و دیدار از او برایش از روزه و عید هم بیشتر ارزش دارد و آرزو می‌کند که هرچه زودتر به وصال او برسد. همچنین، اشاره می‌کند که چگونه روزه‌داری برای او دشوار شده است و دیدن او در دل شب برایش نوعی عید و شادی می‌آورد.
روزه چون می داری ای شیرین پسرکز دو لب بینم دهانت پرشکر
هوش مصنوعی: ای پسر شیرین، وقتی روزه داری، من از لبههای دهانت، شیرینی و خوشی را میبینم.
ماه روزه گر خوری شکر چه باکنیست روزه ماه من بر ماه و خور
هوش مصنوعی: اگر در روز ماه مبارک رمضان شکر بخوری، نگران نباش؛ زیرا روزه من گوارا و شیرین است مثل ماه و خورشید.
مردمان در روزه و عشاق راهر دم از دیدار تو عید دگر
هوش مصنوعی: مردم در روزه‌داری خود هستند و عاشقان هر لحظه با دیدن تو، جشن جدیدی را تجربه میکنند.
روزه داران بین همه مشتاق عیدمن به وصلت از همه مشتاق تر
هوش مصنوعی: کسانی که روزه میگیرند، در میان همه، بیشتر از همه به شادی و جشن من برای وصلتم علاقهمند هستند.
تا دهان بستم به روزه از خدایخواهم آن حلوای لب شام و سحر
هوش مصنوعی: وقتی که روزه میگیرم و دهانم را بستهام، از خدا میخواهم که آن شیرینیهایی که در شام و سحر وجود دارد، نصیبم کند.
روزه داران را نیامد ماه عیدبا وجود ابروانت در نظر
هوش مصنوعی: روزۀ گرفتهها وقتی که ماه عید آمد، با وجود زیبایی ابروهایت در نظرشان، احساس خوشحالی نکردند.
هر نماز شام جامی بی لبتمی گشاید روزه از خون جگر
هوش مصنوعی: هر بار که در وقت شام نماز میخوانم، گویی یک جام از باده بیلب تو به دست میآورم و روزهام از دلتنگی و غم جانکاهش پر شده است.