شمارهٔ ۴۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آرزوی خود می‌گوید که دوست دارد به معشوق خود نزدیک شود، اما از عواقب این نزدیکی می‌ترسد. او به زیبایی و نازکی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دیدن او باعث بی‌هوشی‌اش می‌شود. شاعر به آلام درون خود اشاره دارد و از نسیم (صبا) می‌خواهد که پیام او را به معشوق برساند تا آتش درونش را روشن کند. در نهایت، او امیدوار است که معشوق رحم کند و به او التیام بخشد. این شعر به خوبی حس معقدی و عشق دردناک را به تصویر می‌کشد.
آرزو دارم که گردم خاک راه توسنشلیک می ترسم ز من گردی رسد بر دامنش
هوش مصنوعی: آرزو دارم که به گرد و غبار راه اسب تو تبدیل شوم، اما میترسم که از من نشانهای بر دامن او باقی بماند.
کی بعمدا سوی من بیند چو می دارد دریغگوشه چشمی که افتد ناگهان سوی منش
هوش مصنوعی: چه زمانی کسی که به عمد به من نگاه نمیکند، وقتی مشغول نوشیدن است، ناگهان با یک نگاه پر معنی به من توجه می‌کند؟
آمد آن کافر برون شمیر بسته دی سوارای بسا خون مسلمانان که شد در گردنش
هوش مصنوعی: آن کافر وارد میدان شد و سوار بر اسب به سوی ما آمد. چه بسیار خون مسلمانان که بر گردن اوست.
خواستم گویم لباس از برگ گل می بایدشباز ترسیدم که آزارد ازان نازک تنش
هوش مصنوعی: خواستم بگویم که او باید لباسی از برگ گل بپوشد، اما ترسیدم که این لباس نازک او را آزار دهد.
هر گهش بینم قبا پوشده بیهوش اوفتموای من روزی که بینم با ته پیراهنش
هوش مصنوعی: هر بار که او را با لباس زیبا میبینم، بیاختیار بیحال میشوم. وای بر من، روزی که با دامنش روبرو شوم.
ای صبا با او حدیث شعله آهم بگویتا شود سوز درون دردمندان روشنش
هوش مصنوعی: ای نسیم، با او بگو از درد و شعلهی آتش درون من، تا در دل دردکشان، آن احساس سوز و گرما روشن شود.
شاید آن بدخو کند رحمی خدا را ای اجلریز خون جامی و بر خاک آن کوی افکنش
هوش مصنوعی: شاید آن کسی که بدخلق است، از رحمت خدا برخوردار شود. ای مرگ! قطرهای از خون را در لیوان بریز و بر خاک آن کوی بینداز.