شمارهٔ ۴۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به احوالات عاشقانه و درونی شاعر می‌پردازد. در ابتدای شعر، شاعر به آینه اشاره می‌کند و از خودآگاهی و زیبایی درونش سخن می‌گوید. سپس به عشق و عدم دست‌یابی به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که از شدت احساساتش دلی پرخون دارد. رقیب او را به باد انتقاد می‌گیرد و از ناشناخته‌ماندن ارزش‌هایش سخن می‌گوید. شاعر به وضعیت ناپسند خود و سرافکندگی‌اش اذعان می‌کند و از توصیف زیبایی معشوق می‌گوید که در مقام فرشتگان است. در نهایت، شاعر به تاثیر عشق بر روانش و تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره کرده و به شکست ناشی از این عشق اشاره می‌کند. کل شعر به مواجهه عمیق با عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد.
مدار آینه را در صفا برابر خویشبه دست شانه مده طره معنبر خویش
هوش مصنوعی: به آینه نگاه کن و در صفایی که میبینی، اجازه نده دستت با شانه بر روی موهای خودت بیفتد.
نبرده ام به می لعل دست بی لب توکه پر نکرده ام از خون دیده ساغر خویش
هوش مصنوعی: من جرعهای از می لعل نیافتهام و با لبهای تو پیوندی ندارم، زیرا هنوز از اشک چشم خود ساغر خویش را پر نکردهام.
رقیب گفت تو را بدگهر شناخته امنمود عاقبت آن ناشناخت گوهر خویش
هوش مصنوعی: رقیب به من گفت که تو را فرزند نیکوکار نمیدانم، اما در نهایت به او نشان دادم که خود را به درستی نمیشناسد.
به چار بالش عزت چو جای نیست مرابر آستان مذلت نهاده ام سر خویش
هوش مصنوعی: چون در جایگاه خودم ارزش و عزتی ندارم، سرم را به پای ذلت و خواری گذاشتهام.
گر آن پری گذرد فی المثل به روضه قدسفرشته فرش کند زیر پای او پر خویش
هوش مصنوعی: اگر آن پری به بهشت برود، فرشتگان به احترام او فرشی از بالهای خود زیر پایش خواهند انداخت.
چو هست پایه واعظ چو همت او پستازان چه سود که سازد بلند منبر خویش
هوش مصنوعی: اگر پایه و اساس یک واعظ ضعیف و همت او کم باشد، از این چه فایده دارد که منبرش را بلند قرار دهد؟
هجوم عشق تو دیوانه ساخت جامی راشکست کلک و بر آتش نهاد دفتر خویش
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری شدت گرفت که جامی را دیوانه کرد و قلم را شکست و دفتر نوشتههایش را بر آتش گذاشت.