شمارهٔ ۵۰۸
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر حس عمیق عشق و درد ناشی از آن است. شاعر میگوید که هر کس زیبایی مورد علاقهاش را ببیند، حتی اگر بهشت هم به او تقدیم شود، باز هم شرمنده میشود. دل عاشق پر از درد و غم است و اگر درد جدیدی به آن افزوده شود، اوضاع بدتر خواهد شد. او از سختیهایی که در مسیر عشق وجود دارد، میگوید و آرزو میکند که خدایی نکرده آسیب ببیند. جمال و زیبایی معشوقش همچون تیرهای تیز او را آزار میدهد و حتی اگر شخصی در عشق خود به شدت تلاش کند، در نهایت به مقصودش خواهد رسید. در کل، این شعر به تلاطم احساسی و تلاشهای عاشقانه در مواجهه با مشکلات عشق پرداخته است.
هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدشگلشن فردوس اگر بخشند ازو ننگ آیدش
هوش مصنوعی: هر که روزی به روی زیبا و رنگین کسی نگاه کند، اگر به او بهشت هم هدیه دهند، برای او شرمآور خواهد بود.
سینه پر شد عاشق دلخسته را از درد و غمآه اگر درد دگر در سینه تنگ آیدش
هوش مصنوعی: دل عاشق پر از درد و غم شده و حالا اگر غمی دیگر به دلش اضافه شود، طاقت و توان تحمل آن را ندارد.
در رهش صد سیمتن شد با دل چون سنگ خاککاش نخرامد مبادا پای در سنگ آیدش
هوش مصنوعی: در مسیرش صد نفر با دلهایی سخت مانند سنگ وجود دارند، ای کاش او در این راه نرود تا مبادا پایش به سنگ بیفتد.
چیست آن مژگان سنان و غمزه تیغ آن شوخ راگر نه در دل هر زمان اندیشه جنگ آیدش
هوش مصنوعی: مژگان زیبا و کمانمانند آن دختر شوخ، و تیغ تیز و فریبندهاش چیست؟ اگر همیشه در دل کسی فکر جنگ و درگیری نداشته باشد.
هر که آویزد چو جامی چنگ در فتراک عشقعاقبت سررشته مقصود در چنگ آیدش
هوش مصنوعی: هر کسی که در ازدحام عشق مانند جامی در آغوش آن بیفتد، در نهایت به هدف و مقصود خود دست خواهد یافت.