شمارهٔ ۵۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و اشتیاق پرداخته و به توصیف زیبایی و ارزشمندی معشوق می‌پردازد. شاعر از عوضی کردن گوهر و لعل سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که لعل معشوق ارزش خود را دارد و نمی‌توان آن را با چیزی عوض کرد. او بیان می‌کند که عشق واقعی به دست آوردن معنای عمیق‌تری از زندگی است و به درد و رنج ناشی از عشق خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به گیرایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق به او مایهٔ آرامش و در عین حال، بلا است.
کی کنم با کان گوهر درج لعلت را عوضلعل تو مقصود بالذات است و جوهر بالعرض
هوش مصنوعی: من چه کنم با این گوهر قیمتی در دل تو، که ارزش واقعی تو خودت هستی و دیگران فقط به خاطر تو ارزش پیدا میکنند.
نیست مردن آنکه افتد غرقه خون صید توبلکه مسکین می دهد تیر تو را جان در عوض
هوش مصنوعی: مردن فقط به این معنا نیست که کسی در خون خود غرق شود، بلکه در حقیقت این است که آن مسکین برای تو جان خود را به خاطر تیر تو فدا می‌کند.
تن مریض شوق تیغ توست بگذر بر سرشچون به دست توست جان من علاج این مرض
هوش مصنوعی: بدن بیمار من در پی عشق توست، با ناز بر آن بگذر چرا که جان من درمان این درد است.
گفته ای خواهم اسیری را نشان تیر ساختزین سخن امید می دارم که من باشم غرض
هوش مصنوعی: میگویی که میخواهی کسی را به تیر عشق اسیر کنی. از این حرف انتظار دارم که خودم همان هدف و مقصود تو باشم.
عشق تو آمد بلا آرام من در عشق صبرلا لبلواک انقطاع لا لصبری منقرض
هوش مصنوعی: عشق تو مثل بلایی است که آرامش من را گرفته است. در عشق، صبر من از بین رفته و توان انتظار کشیدنم تمام شده است.
می کنم عض انامل بی لب نوشین تونیست زان حلوا انامل را نصیبی غیر عض
هوش مصنوعی: من فقط میتوانم با دستانم به لبهای شیرین تو بپردازم، چرا که از آن حلوا هیچ نصیبی جز لمس دستان نیست.
نیست بی جوهر عرض را جامی امکان وجودلعل جانان جوهر آمد جان مشتاقان عرض
هوش مصنوعی: بدون جوهر و ارزش، وجود هیچ چیزی ممکن نیست. عشق و شوق به معشوق، مانند لعل و جواهر است که جان مشتاقان را زیبا و پرمحتوا می‌کند.