شمارهٔ ۵۱۳
هوش مصنوعی: این متن اشعار درباره توبه و عشق به خداوند و همچنین درباره‌ی زیبایی باده‌ای است که از دست محبوب می‌ریزد. شاعر به زاهدی اشاره می‌کند که وقتی توبه می‌کند، باید از او روی گرداند، زیرا کمال فیض و خوشی تنها از محبت و لطف الهی برمی‌خیزد. او همچنین به عجز درمانگر در برطرف کردن دردهای عمیق عاطفی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید خود به دنبال درمان دل ریشان باشیم. در نهایت، زیبایی‌های عشق و جذابیت محبوب در خیال شاعر جای دارد و او به این موضوع می‌پردازد.
چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاضبه قول پیر مغان واجب است ازو اعراض
هوش مصنوعی: وقتی زاهد و درویش نزد تو توبه می‌کند، باید طبق گفتهی پیر مغان از او فاصله بگیری و به او توجه نکنید.
تمام فیض بود باده خاصه از کف یارمدام فیض رسان باد آن کف فیاض
هوش مصنوعی: تمام خوبیها و نعمتها در این باده است که بهطور خاص از دست یار به ما میرسد و همواره از آن دست بخشنده، نعمت و فیض سرازیر میشود.
ز جوهر می و کیفیتش وقوف نیافتحکیم با همه بحث جواهر و اعراض
هوش مصنوعی: حکیم با وجود تمام بحثها و بررسیهایی که درباره ذات و صفات اشیاء دارد، نتوانسته به درک کامل جوهر و ویژگیهای می برسد.
گرفت پیش رخت خویش را سری چه عجباگر ز غصه سر شمع می برد مقراض
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی تو را میبینم، چه تعجبی دارد اگر از غم و اندوه، شمعی که در دل دارم و روشنیام را قطع کند.
تو خود معالجه درد سینه ریشان کنکه عاجز است طبیب از علاج این امراض
هوش مصنوعی: خودت را درمان کن، زیرا درد دل آنها چنان است که پزشک از درمان آن ناتوان است.
به طوف روضه رضا کی دهد مقیم درتریاضت است جدا از تو رفتنش به ریاض
هوش مصنوعی: به باغ بهشت رضا چه کسی دسترسی خواهد داشت؟ کسی که در آنجا ساکن است، در حال تمرین و زحمت است. جدایی او از تو به خاطر تلاش در این مسیر است.
خیال زلف و رخت بست در سخن جامیچو از مسوده می برد این غزل به بیاض
هوش مصنوعی: اندیشه در مورد زیبایی‌های مو و چهرهات در سخن با لطافت و زیبایی بیان میشود، مانند آنکه این غزل از نوشتاری کهنه به صفحاتی تازه منتقل میشود.