شمارهٔ ۵۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از longing و انتظارش برای معشوق صحبت می‌کند. هر روز نوید آمدن معشوقش را می‌شنود، در حالی که خود به شدت در انتظار او می‌سوزد. او عشق خود را به عنوان منبع شادی و روشنایی زندگی‌اش توصیف می‌کند و از درد و رنج هجران می‌گوید. شاعر از ناتوانی در دیدار معشوقش و ناتوانی در بهره‌مندی از سعادت وصل سخن می‌گوید. همچنین به تأثیر عشق بر عقل و دانش اشاره کرده و ابراز می‌دارد که نمی‌تواند زیبایی سخنان معشوقش را به درستی بیان کند.
نوید آمدنت می دهند هر روزمتو فارغی و من از انتظار می سوزم
هوش مصنوعی: هر روز به من خبر میدهند که تو خواهی آمد، اما تو در آرامش و بیخیالی هستی و من در دل انتظار تو در حال سوختن هستم.
چراغ عیش من از تندباد هجر تو مردبیا بیا که ز شمع رخت برافروزم
هوش مصنوعی: چراغ شادی من به خاطر دوری تو خاموش شده است. بیا که با چهره زیبایت دوباره روشنی و زندگی را به من برگردانی.
به سوزن مژه زان رشته می کشم از اشککه دیده روز ملاقات در رخت دوزم
هوش مصنوعی: من از اشکهام با سوزن مژه، رشتهای میسازم تا در روز ملاقات با تو، زیباییهای چهرهات را به خاطر بسپارم.
شبم ز وصل تو چون روز اگر نخواهد شدز هجر تو نشود کاشکی چو شب روزم
هوش مصنوعی: اگر شب من از وصالت مانند روز روشن نیست، اما هجران تو هیچگاه به شب تبدیل نخواهد شد. ای کاش، روز من هم مانند شب باشد.
چو بر سعادت وصلت نمی شوم فیروزچه سود طالع مسعود و بخت فیروزم
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به خوشبختی وصل شوم، دیگر چه فایدهای دارد که بخت و طالع من خوب و خوشی است؟
هجوم عشق تو مجنون صفت خلاصی دادز عقل مصلحت آموز دانش اندوزم
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری قوی و تاثیرگذار است که مرا از عقل و تدبیرهایی که باید داشته باشم، رهایی بخشید. همین عشق باعث شده است که از یادگیری و جستجوی دانشهای مختلف دور شوم.
مگو که نظم تو جامی لطافتی داردکه من ادای سخن از لب تو آموزم
هوش مصنوعی: نگو که شعر تو به اندازهای لطیف است که من از تو میآموزم چگونه باید سخن بگویم.