شمارهٔ ۶۰۵
هوش مصنوعی: این شعر عاطفی و پر احساس، به بیان عاشقانه و دردهای درونی شاعر می‌پردازد. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که در moment مناسب، او را به عشق خود بسوزاند و به احساساتش پاسخ دهد. او به شمع مجلس تشبیه می‌کند که بعد از این، باید روشنایی عشق را به دل فارغ‌دل‌ها بیاورد. شاعر در تضاد با درد و رنجی که از فراق معشوق می‌کشد، از او می‌خواهد که تعجیل کند و جانش را با سلاح عشق نجات دهد. در نهایت، او به حال و هواي عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جانش از عشق معشوق جدا شود، هیچگاه از آنجا دور نخواهد شد.
بنمای ساعد ز آستین آن دم که خواهی بسملمچون خواهیم خون ریختن باری به دست آور دلم
هوش مصنوعی: زمانی که میخواهی مرا با شمشیر خود به خون بریزی، دستم را از آستین خارج کن تا نشانت دهم که چقدر دلم برای این کار آماده است.
فارغ دلان را ده فروغ ای شمع مجلس بعد ازینکین شعله های آه بس شبها چرا محفلم
هوش مصنوعی: ای شمع مجلس، برای دلهای بیغم روشنی ببخش، زیرا این اشک و آه من شبها باعث شده که محفل من از دلسوزی پر شود.
جان مرغ طرف بام تو من می طپم بر خاک رهعیسی دمی کو تا کند مرغی دگر ز آب و گلم
هوش مصنوعی: جان من همچون پرندهای در بام تو بیش از حد شوق و هیجان دارد و در دل خاک، به یاد عیسا، در انتظار دمی هستم که شاید پرندهای دیگر از گل و آب زنده شود.
تو بار ره بستی و دل خود را ز طرف محملتناله کنان آویخته یعنی درای محملم
هوش مصنوعی: تو بار سفر را برداشتی و دل خود را با ناله به طرف محمل آویختهای، یعنی آمادهام که تا تو را همراهی کنم.
عمریست بیمار توام در کشتنم تعجیل کنزیرا که غیر از تیغ تو نبود شفای عاجلم
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که به عشق تو دچار بیماریام و در بهبود یافتن من عجله کن، زیرا جز شمشیر تو راه نجاتی برای من وجود ندارد.
چشمت به انبازی لب نقد دل از من می بردآن در کمین بنشسته خوش وین کرده افسون غافلم
هوش مصنوعی: چشمانت مانند بازیگرانی است که دل من را با خود میبرد، در حالی که آن کسی که به من نزدیک است و در کمین نشسته، با زیباییاش مرا فریب میدهد و غافلگیرم می‌کند.
گفتی که جامی بگسل از فتراک من دست هوسگر رشته جان بگسلد من دست از آنجا نگسلم
هوش مصنوعی: گفتی که اگر از بند تو جدا شوم، دلم به دنبال خواستههایم خواهد رفت. اما من هرگز از آنجا دست نخواهم کشید.