شمارهٔ ۶۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به درد و حسرت عشق و جدایی اشاره دارد. شاعر از دوری معشوقش رنج می‌برد و آرزو دارد که در کنار او باشد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید نگرانی‌اش از اینکه بعيد است در کنار او قرار گیرد، به حدی است که از پایین‌ترین جایگاه‌ها نیز برای او نگران است. شاعر به احساسات عمیق و آتشین خود نسبت به معشوق اشاره دارد و با تصاویری از زیبایی و نیکویی او، خود را در وضعیتی از شکنجه و عدم آسایش نشان می‌دهد. در نهایت، او بر غرور و وفاداری‌اش تأکید می‌کند، حتی اگر در این وضعیت به نظر کوچکی برسد.
چو نتوانم که با آن مه نشینمبه چشم حسرتش از دور بینم
هوش مصنوعی: وقتی نمیتوانم با آن یار زیبا باشم، از دور به چشمانش حسرت میخورم.
گهی کز خاک کویش دور مانممبادا جای جز زیر زمینم
هوش مصنوعی: گاه ممکن است که به دور از خاک تو باشم، اما امیدوارم جز در زیر زمین جایی نداشته باشم.
نگین دولتم لعل لب توستخیال خط بر آن نقش نگینم
هوش مصنوعی: دولت و خوشبختی من وابسته به لبهای زیبای توست، و تصور میکنم که این خط بر روی آن لبهها، نقش و نگار نگین من است.
ز دل در دیده منزل کن که نبودتو را تاب درون آتشینم
هوش مصنوعی: در دل خودت جا داشته باش که نمیتوانم آتش درونم را تحمل کنم وقتی تو در کنارم نیستی.
کنم همچون مژه بر چشم خود جایخس و خاری که از کوی تو چینم
هوش مصنوعی: من مانند مژه بر سر چشمانم، خاشاک و خارهایی را که از راه تو به دست میآورم، جا خواهم داد.
به آسایش غنودن چون توانمبلایی همچو هجران در کمینم
هوش مصنوعی: وقتی که میخواهم در آرامش استراحت کنم، میدانم که یک درد و رنج بزرگ مانند جدایی در انتظار من است.
مگو جامی برو زین در نه آخرسگانت را غلام کمترینم
هوش مصنوعی: نگو که از این در برو، چرا که من کوچکترین خدمتگزار تو هستم و در پایان کارهایت، فقط سگهایت را به تو میسپارم.