شمارهٔ ۶۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن یک خواب یا خیال شاعرانه است که در آن شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. او در خواب خود، معشوقش را همچون شراب ناب و کمیاب می‌بیند و وصالش را به عنوان منبع سعادت حقیقی می‌شناسد. شاعر می‌گوید که با دیدن چهره معشوقش، نیازی به شمع و روشنایی ندارد و همه چیز را روشن و زیبا می‌بیند. او همچنین به حس حسرت و دلتنگی عاشقان دیگر اشاره می‌کند که به خاطر دوری از معشوقی که خود را در آن می‌بیند، سوخته‌اند. در نهایت، شاعر حس زندگی را از وصالش می‌گیرد و می‌فهمد که بسیاری برای یک جرعه از عشق او آماده‌اند، در حالی که او به وفور از جام زندگی‌ساز او سیراب می‌شود.
خیالی بود یارب دوش یا در خواب می‌دیدمکه رویش در نظر بر کف شراب ناب می‌دیدم
هوش مصنوعی: دیشب خیال و روی زیبایی را در خواب دیدم که در دستانش جام شراب خالص بود.
به اکسیر سعادت یافتم آخر بحمداللهوصالش را که همچون کیمیا نایاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: در نهایت با شکرگزاری به عشق و خوشبختی که به دست آوردم رسیدم، چیزی که قبلاً آن را بسیار نادر و کمیاب میپنداشتم.
چه حاجت بود شمع افروختن در بزم او یاربچو از عکس رخش عالم همه مهتاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: چه نیازی به روشن کردن شمع در میهمانی او بود، ای خدا، وقتی که از تصویر چهرهاش، در عالم همه جا را نورانی و همچون مهتاب می‌دیدم؟
به داغ نامرادی جان و دل می‌سوخت دشمن راچو خود را بر مراد خاطر احباب می‌دیدم
هوش مصنوعی: دشمن به خاطر نامرادی و ناکامیاش بسیار میسوزد، در حالی که من وقتی که به آرزوی دوستانم میرسیدم، خودم را در درد و رنج او حس میکردم.
بسی بر خاک سودم پیش پای ساقی از مستیسری کش سجده‌گه در گوشهٔ محراب می‌دیدم
هوش مصنوعی: بسیاری از مواقع بر خاک افتاده و در برابر ساقی به خاطر مستی سر را به نشانهٔ سجده میساییدم و در گوشهٔ محراب صحنههایی را می‌دیدم.
به آب زندگی پی برد زاقبال وصال اودلی کز آتش مهجوریش در تاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: زاقبال وصال او، دل من که از دوری عشق در آتش میسوزد، به راز آب حیات پی برد.
جهانی جان همی‌دادند بهر جرعه‌ای اماز جامش جامی لب‌تشنه را سیراب می‌دیدم
هوش مصنوعی: در جهان، افرادی جان خود را برای یک جرعه محبت و لذت بخش میدادند، اما من در این میان، دیدم که چه کسی با یک جام، میتواند فردی تشنه را سیراب کند.