شمارهٔ ۶۷۷ - جامی

ز زلف تو رگی با جان و دل پیوسته می بینمولی سررشته امید ازو بگسسته می بینم

عنان دل نمی بینم به دست خویشتن زان دمکه گرد گل تو را از سنبل تردسته می بینم

قدم لام است و بالایت الف زان دوست می دارمبلا را کاندرو لام و الف پیوسته می بینم

به سینه زخم تیغت تا فراهم آمد از مرهمدر شادی و راحت بر دل و جان بسته می بینم

چنان شد گرمرو گلگون اشک امشب که پیش اوبراق برق سیر آه را آهسته می بینم

بیا ای مرهم راحت که از تیغ فراق توجگرها چاک و دلها ریش و جانها خسته می بینم

کجا رستن توانی جامی از شوخی که زلفش راکمند گردن مردان از خود رسته می بینم