شمارهٔ ۷۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبتش به معشوق، که در اینجا به کعبه جان تشبیه شده است، سخن می‌گوید. او به عمق اشتیاقش اشاره می‌کند و می‌گوید که جستجوی عشق و زیبایی معشوق، باعث ویرانی خانه‌های بسیاری شده است. شاعر همچنین از ناتوانی‌اش در بیان حسرت و دردهایش در عشق می‌گوید و می‌پرسد که چرا معشوق بعد از بخشیدن محبت و خوبی، دچار پشیمانی شده است. این شعر به طور کلی احساسات عمیق و تأثرات ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
تو در پرده نهان ای کعبه جانز شوقت عالمی رو در بیابان
هوش مصنوعی: تو به عنوان یک معشوق در پس پردهای، مانند کعبهای هستی که جان من به خاطر عشق تو در حال گشتوگذار در بیابانهاست.
تو گنجی و درین معموره هر دمبه جست و جوی تو صد خانه ویران
هوش مصنوعی: تو گنجی ارزشمند هستی و در این دنیا هر لحظه به دنبال تو، خانهها و مکانهای زیادی خراب و بیساز میشوند.
نه غنچه ست این که از شرم جمالتکشیده روی خود گل در گریبان
هوش مصنوعی: این چیزی که میبینی، غنچه نیست؛ بلکه گلی است که از زیبایی تو خجالت کشیده و چهرهاش را در دامان خود پنهان کرده است.
رسیدی بر سرم در پاکشان زلفبه راهت عمر من آمد به پایان
هوش مصنوعی: وقتی که زلفهای زیبا و دلنشین تو بر سرم قرار گرفت، زندگیام به پایان رسید.
ز گلزار مرادم بشکفد گلچو گردد غنچه تنگ تو خندان
هوش مصنوعی: از باغی که آرزو دارم، گلی خواهد شکفت، همانطور که وقتی غنچه فشرده میشود، تو لبخند خواهی زد.
شوی درمان هر دردی که گویندچو من گفتن نمی یارم چه درمان
هوش مصنوعی: درمان هر دردی را به من نسبت میدهند، اما من نمیتوانم آن را بیان کنم. پس چه درمانی برایم وجود دارد؟
کشیدی دست باز از قتل جامیازین نیکی چرا گشتی پشیمان
هوش مصنوعی: چرا وقتی از کار خوب و نیکی دست کشیدی و از آن فاصله گرفتی، حالا پشیمان شدهای؟