شمارهٔ ۷۱۷

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تاثیر چشمان معشوقی است که بر دل شاعر تسلط دارد. شاعر از زیبایی چشم‌های معشوق و فریبندگی او صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز به اندازه‌ی چشمان او نمی‌تواند دل را به آتش بکشد. همچنین به طرب و شادابی ناشی از عشق اشاره دارد و نقش معشوق را در زندگی‌اش برجسته می‌کند. او می‌خواهد به جای داشتن ناکامی، از لبان معشوقش کام ببرد و به دنبال غنای عشق و ارتباط عمیق از طریق اوست. در نهایت، شاعر به فقیران و نیازمندان توجه دارد و از وضعیت خود که با دست خالی به سوی معشوق خود آمده است، ابراز تأسف می‌کند.