شمارهٔ ۷۲۸
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ در مورد عشق و زیبایی است. شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و از تلخی‌های زندگی می‌گوید. او در مراسم شادی به سر می‌برد، اما نگران این است که شادی‌اش مورد قبول دیگران نباشد. حافظ به میخانه و زندگی آزاد اشاره می‌کند و می‌گوید که در اینجا فقط وطن بی‌وطنان وجود دارد. او به دیگران هشدار می‌دهد که خود را کوچک نپندارند و اشاره می‌کند که اگر کسی بخواهد جمال او را وصف کند، باید به دیاری دیگر برود، چون او در اینجا تنها یادی از عشق را در خاطر دارد.
ای همه سیمبران سنگ تو بر سینه زنانتلخکام از لب میگون تو شیرین دهنان
هوش مصنوعی: ای کسانی که به طلا و جواهرات علاقه دارید، سنگ تو را بر سینه میزنند و از تلخی‌های زندگی شکایت دارند؛ اما مگر از لبان شیرین تو، کسی تلخی را احساس می‌کند؟
با گل و بلبل اگر باد نه بوی تو رساندآن چرا جامه دران آمد و این نعره زنان
هوش مصنوعی: اگر باد بوی تو را با خود به همراه نیاورد، پس چرا این گل و بلبل با لحنی شاد و دلنشین حاضر شدهاند و اینگونه به سر و صدا درآمدهاند؟
دلق سالوس مرا پرده ناموس دریدجلوه تنگ قبایان تنک پیرهنان
هوش مصنوعی: نیرنگ و دورویی مرا از حجاب عفت و حیا بیرون کرد و زیبایی و زینت کسانی که لباسهای تنگ و نازک میپوشند، نمایان شد.
چون نرنجم که درین بزم طرب نپسندندیک ترنجم به کف از غبغب سیمین ذقنان
هوش مصنوعی: اگر من در این مهمانی شاداب نباشم، کسی خوشش نمیآید. یک لبی ترنج (میوهای شاداب) در دست من است که از غبغب نقرهایام آویزان است.
بر در پیر خرابات که خمخانه اوباد محروس ز سنگ ستم خم شکنان
هوش مصنوعی: در درگاه پیر میخانه که محل نوشیدنی اوست، محبوس از ظلم و ستمی که بر دوش خمشکنان سنگینی می‌کند.
می زدم حلقه برآمد ز درون آوازیکای تو را خاتم دولت گرو اهرمنان
هوش مصنوعی: شرطی که دادی برآورده شد و صدایی از درون به گوش رسید که تو را مشغول به خود خواهد کرد و فرمانرواییات را به چالش میکشد.
ساکن خانقه و مدرسه می باش که نیستکنج میخانه ما جز وطن بی وطنان
هوش مصنوعی: در این بیت به شخصیتی اشاره میشود که در خانقاه (محل عبادت و عرفان) و مدرسه (مؤسسه یادگیری) زندگی می‌کند. این فرد در این مکانها به جستجوی معنویت و علم میپردازد و به نوعی از دنیا و شراب خانه دور است. او احساس می‌کند که در میخانه (مکان نوشیدن و خوشگذرانی) جز وطن بی‌وطنان چیزی وجود ندارد. به عبارتی، او در آرزوی وطن و یک خانه حقیقی است، جایی که بتواند به آرامش و هویت دست یابد، اما میبیند که آنچه در زندگیاش وجود دارد، تنها حس بیهویتی و گمشدگی است.
لاف قوت مزن ای پشه عاجز که شکستزیر این بار گران پشت همه پیلتنان
هوش مصنوعی: ای پشهی ناتوان، از قدرت خود سخن مگو، چرا که زیر این بار سنگین، حتی بزرگترین فیلها نیز تاب نمیآورند و خم میشوند.
جامی این نظم حسن گر بفرستد سوی فارسحافظش نام نهد خسرو شیرین سخنان
هوش مصنوعی: اگر جامی که زیبایی این شعر را به فارس بفرستد، حافظش را با نام خسرو شیرین زبان بنامد.