شمارهٔ ۷۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی خط و تأثیر آن بر دل و جان افراد اشاره می‌کند و از دوستانش می‌خواهد که به زیبایی خط توجه کنند. او به تازگی و طراوت بهار و احساساتی که از زیبایی‌ها به همراه دارد اشاره می‌کند. شاعر همچنین از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید و احساس ناامیدی را توصیف می‌کند. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که در این دنیای پر از درد و رنج، شادابی و خوشی را برای او به ارمغان بیاورد.
فزاید ز خط حسن نازک عذارانعلیکم بحسن الخط ای دوستداران
هوش مصنوعی: خط زیبای عذاران بر زیبایی شما میافزاید، ای دوستداران، بنابراین بر زیبایی خط توجه کنید.
شود تازه از خط بهار نکوییبدان گونه کز سبزه عهد بهاران
هوش مصنوعی: بهار با زیبایی و طراوتی تازه میرسد، مانند سبزهها که نشاندهنده عهد و زمانه بهار هستند.
میا خوی فشان می چکان از رخ و لببه هم بر مزن وقت پرهیزگاران
هوش مصنوعی: از نشاندادن خوی و احساسات خود بپرهیز و با لب و چهرهات به هم نزن، زیرا وقت کسانی که در حال پرهیز از گناهان هستند، باید محترم شمرده شود.
قرارت نه این بود با ما ز اولکه باشی قرار دل بی قراران
هوش مصنوعی: قرار نبوده که از ابتدا با ما باشی، که دل بیقراران را آرامش ببخشی.
ندانم چه بود اینکه گشتند آخرچنین ناامید از تو امیدواران
هوش مصنوعی: نمیدانم چه شد که آنهایی که همیشه امیدوار بودند، در نهایت اینقدر از تو ناامید شدند.
شد از تیغ مهرت دلم پاره پارهچو ابرو ازو هر مژه اشکباران
هوش مصنوعی: دل من از عشق تو به شدت آسیبی دیده و به حالتی نزار افتاده است، همانطور که ابرویت با هر قطره اشکی به تحسین میآید.
قدح گیر جامی که جز می نبخشدفراغت ز درد سر هوشیاران
هوش مصنوعی: گلابی بگیر و بنوش، زیرا تنها شراب است که میتواند از درد و رنج فکرت آزاد کند و به تو آرامش دهد.