شمارهٔ ۷۴۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقه است. شاعر از زیبایی ابروها و موهای معشوقه‌اش می‌گوید و از جذابیت لب‌ها و چشمان او تعریف می‌کند. او به عشق و احساس عمیقش اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق مانند میکده‌ای است که او را به سوی خود کشانده است. در نهایت، او آماده است تا فرمان معشوقه‌اش را با کمال میل بپذیرد.
بیا ای اهل دل را قرة العینکمان ابروانت قاب قوسین
هوش مصنوعی: بیا ای دلباختگان، دیدن زیبایی و جذابیت ابروانت مانند کمان است که در نهایت زیبایی، قوسی دلربا ایجاد می‌کند.
میان موی تا موی میانتنمی بیند خرد یک موی مابین
هوش مصنوعی: در میان موهای تو، عقل هرگز نمیتواند یک تار مو را که بین ماست، ببیند.
لبت را گفتم ای جان این قلبیدهانت گفت پنهان حیث لا این
هوش مصنوعی: ای جان، من به لبانت گفتم که این قلب من که در دهنت است، به طور پنهانی چه نظری دارد.
به وام از میکده بردم سبوییمرا بادا به گردن دایم این دین
هوش مصنوعی: از میخانه یک سبوی شراب به امانت گرفتم، باشد که این دین و ایمان همیشه بر دوش من باشد.
ز جامی گر تو سر خواهی و دیدهبرد فرمان تو بالرأس والعین
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از جامی بنوشی و چشمهایت را ببندی، باید فرمان تو درست و برتر باشد.