شمارهٔ ۷۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و دردهای عمیق خود سخن می‌گوید که از عشق و وابستگی به معشوق ناشی می‌شود. او اشاره می‌کند که غم او به اندازه کوه بزرگ است و از معشوقش می‌خواهد که جفای خود را ترک کند و به وفا بپردازد. شاعر احساس می‌کند که اگر بر روی زمین با ذلت در پی معشوق برود، باز هم ارزش و مقامش حفظ نخواهد شد. او به نیکی و فضل معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بر خطاهایش ببخشد. در نهایت، شاعر با بیان زیبایی‌های عشق، به اهمیت یاد و نام معشوق در زندگی‌اش تاکید می‌کند.
ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای مننیست مراد خاطرت جز غم و جز بلای من
هوش مصنوعی: تو ای کسی که وجودت سبب غم و اندوه من شده، در دل بیمار من جایی برای غمهای بزرگ نیست. آرزوی خاطر تو فقط به بار آوردن درد و ناراحتی من است.
هر مژه کرده جوی خون بر رخ من روان ولیکیست که با تو دم زند از من و ماجرای من
هوش مصنوعی: هر مژهای از چشمان تو مانند رودی از خون بر چهرهام میریزد، اما چه کسی است که درباره من و ماجراهایم با تو صحبت کند؟
مهر و وفای من مبین ترک جفای خود مکنزانکه جفای چون تویی نیست کم از وفای من
هوش مصنوعی: دوست من، محبت و وفاداری من را نشان نده و از بیوفایی دست نکش. زیرا بیوفاییای که تو داری به اندازه وفاداری من کمتر نیست.
گر چو سگان دهند ره در پی محمل توامچرخ به فرق سرکشد هودج کبریای من
هوش مصنوعی: اگر مانند سگها در پی کالسکهات بروم، باز هم چرخ زندگی بر سر من تاج عظمت میگذارد.
نامه صفت سیاه رو مانم اگر نه فضل توخامه مغفرت کشد بر ورق خطای من
هوش مصنوعی: اگر بتوانم ویژگیهای منفیام را به نامهای تشبیه کنم، باز هم اگر فضل و رحمت تو نباشد، کلمات بخشش تو بر روی ورق گناهان من خواهند نوشت.
باد همیشه تا بود نام و نشان ز بود مامسند ناز جای تو خاک نیاز جای من
هوش مصنوعی: باد همیشه وجود دارد، اما در عوض ما هیچ اثری از وجود خود نداریم. جایی که تو قرار داری، مقام و عظمت دارد، ولی من تنها در خاک نیاز و درخواست خودم هستم.
تا به کرشمه گفته ای مردم چشم جامیمچشم سپهر می برد سرمه ز خاک پای من
هوش مصنوعی: با ناز و زیباییات به دیگران گفتهای که ما مردم چشمجام از آن سپهر را میبریم، در حالی که من سرم را از خاک پای تو برمیدارم.