شمارهٔ ۷۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ کس مانند او در عشق مبتلا و دلبسته نیست و احساس تنهایی و رنج او ناشی از دوری معشوقش است. او با اشاره به چهره زرد و دل‌تنگی‌اش، تأکید می‌کند که عشقش به حدی عمیق و دردناک است که هیچ کس نمی‌تواند عمق احساس او را درک کند. همچنین شاعر حس می‌کند که بی‌معشوقش در میان آتش و آب است و زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر جدایی قرار دارد.
کس وصالت چنین نخواست که منوز فراقت چنین نکاست که من
هوش مصنوعی: هیچکس مانند من خواستار وصالت نبوده و هیچکس مانند من از جداییات چنین رنج نکشیده است.
گفته ای بر رخم که عاشق ترچهره زرد من گواست که من
هوش مصنوعی: تو گفتهای که چهره زرد من نشاندهنده عشق من است.
همه کس مبتلای توست ولینه بدین گونه مبتلاست که من
هوش مصنوعی: همه افراد به تو علاقهمندند و تحت تاثیر تو هستند، اما نه به طریقی که من تحت تاثیر تو هستم.
دل که درمانده جدایی توستنه چنان از درت جداست که من
هوش مصنوعی: دل من که در جدایی تو در عذاب است، نه به آن اندازه از درگاه تو دور است که من دورم.
کیست گفتم به راستی چو قدتسرو بالا کشید راست که من
هوش مصنوعی: گفتم که کیست آن کسی که همچون سرو قد بلند و افراشته است، راستش این است که من خودم همینام.
گفت جامی که می برد سوی دوستباد صبح از میانه برخاست که من
هوش مصنوعی: گفتنی است که جامی که باعث میشود انسان به یاد دوستش بیفتد، شبیه به بادی است که در صبح از میانه شب برخیزد. این به معنای این است که این احساس و یادآوری، ناگهانی و خوشایند است، مانند شروع یک روز تازه با وزش نسیم.
بی تو هستم میان آتش و آبکز دل و دیده عمرهاست که من
هوش مصنوعی: بدون تو در موقعیتی سخت و دشوار قرار دارم، مثل این که بین آتش و آب گیر کرده باشم. از دل و چشمانم مدت زیادی است که برای تو عشق ورزیدهام.