شمارهٔ ۷۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و محبوبیت معشوق اشاره می‌کند و عشق عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که برای حفظ آبرو و محبت خود، حتی با مشکلات و سختی‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. همچنین، شاعر به جایگاه خود به عنوان عاشق و درویش افتخار می‌کند و حسرتی را که به خاطر جدایی از معشوق احساس می‌کند، ابراز می‌کند. در نهایت، او به بی‌کسی خود در دوری از معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشقش او را به چه اندازه تحت تأثیر قرار داده است.
ز هر سو بدانند و رویت نکوحماک الله ای دوست من کل سو
هوش مصنوعی: به هر طرف که بنگرند، زیبایی و روی تو را میبینند. خدایا، ای دوست من، تو در همه جا شناختهشدهای.
به خون جگر می کنم چهره ترهمین است پیش توام آبرو
هوش مصنوعی: من با تمام سختی‌ها و دردهایم چهرهام را میتراشم تا در پیش تو آبرو داشته باشم.
رسان تیزتر آبی از تیغ خویشکه شد خشکم از آتش دل گلو
هوش مصنوعی: دستت را با دقت و سرعت بیشتری به آب برسان تا از شدت آتش دل که مرا خشک کرده، نجات یابم.
اگر کوزه می شکستم چه شدبه جرمانه گیرم به گردن سبو
هوش مصنوعی: اگر کوزهای بشکنم، چه اتفاقی میافتد؟ بگذارید تمام تقصیر را به گردن سبو بیندازم.
بگو عاشقم بر فلان گفته ایز من این چه لایق بود خود بگو
هوش مصنوعی: بگو که من به خاطر فلانی عاشق شدم. تو هم بگو این عشق چه ارزشی دارد.
منم آن گدا بر در میکدهکه سازم پر از شی ء لله کدو
هوش مصنوعی: من آن درویش فقیر هستم که در مقابل میکده ایستادهام و به خاطر خدا، دل را پر از محبت و عشق به او میکنم.
به هر جا مهی چون تو منزل نساختدل جامی آنجا نیامد فرو
هوش مصنوعی: هر جا که مهی مانند تو اقامت نکرد، دل آنجا هیچ وقت شاداب و سرزنده نخواهد بود.