شمارهٔ ۸۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ابراز عشق و آرزوهای خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او از خود می‌پرسد که چه کسی است که بتواند به معشوق نظر کند و فقط به گفت‌وگو با او بسنده می‌کند. شاعر امیدوار است که معشوق به حال او توجه کند قبل از آنکه جانش را از عشق او فدای کند. او از زیبایی‌های معشوق، مثل خال و موی او، یاد می‌کند و هر روز مانند نسیم به سمت چمن می‌رود تا بویی از معشوق بگیرد. شاعر احساس می‌کند که در مسیر عشقش دچار درد و رنج است و حتی اگر مانند سگ‌ها سنگی بر سرش بیفتد، باز هم حاضر است در نزدیکی معشوق باشد. در انتها، شاعر می‌گوید که این غزل تنها بیان عشق نیست، بلکه قصه‌ای پر از درد و رنج ناشی از دوری از معشوق است.
من کیستم که چشم گشایم به روی تواین بس که می کنم به زبان گفت و گوی تو
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که به روی تو نگاه کنم؟ کافیست که از دل، با تو سخن بگویم.
ای آرزوی جان نظری کن به حال منزان پیشتر که جان دهم از آرزوی تو
هوش مصنوعی: ای آرزوی جانم، به حال من نگاهی بینداز، زیرا قبل از اینکه جانم را به آرزویت فدا کنم، بهتر است که حال مرا ببینی.
خال نیم ز فکر میانت بلی مراپیوند دیگر است به هر تار موی تو
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی و عشق تو به تو وابسته است و هر رشتهی موی تو برای من یادآور پیوندی عمیق و خاص است.
هر صبح می کنم چو صبا ره سوی چمنباشد که یابم از گل نورسته بوی تو
هوش مصنوعی: هر صبح، مانند باد صبا به سمت باغ میروم تا بوی تو را از گلهای تازه استشمام کنم.
پایم چو سوده شد به رهت بعد ازین چو اشکغلطم به خون و خاک پی جست و جوی تو
هوش مصنوعی: وقتی که پایم در مسیر تو آسیب دید، بعد از این مثل اشکی که بر زمین میغلطد، به دنبال تو در خون و خاک میگردم.
من اهل خوان وصل نیم کاش چون سگانسنگی خورم به سر ز مقیمان کوی تو
هوش مصنوعی: من به صفای وصال تو تعلق دارم، ای کاش مانند سگان سنگی، از سر درد و عشق به تو بنشینم و بر زمین بیفتم.
این نقش نو کشیده غزل نیست ای غزالطومار محنت است ز جامی به سوی تو
هوش مصنوعی: این تصویر جدیدی که به تصویر کشیده شده، شعری نیست، بلکه ای آهو، داستانی از دردها و رنجها است که از جامی به سمت تو منتقل میشود.