شمارهٔ ۸۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و حقیقت مطرح شده است. شاعر به وضوح بیان می‌کند که روی انسان به‌عنوان آئینه‌ای از حقیقت و زیبایی است و نباید از آن غافل شد. او می‌گوید که حقیقت و صورت از هم جدا نیستند و هر کس که به درستی درک نکند، در فهم وحدت دچار اشتباه می‌شود. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی به هویت حقیقت پی ببرد، می‌تواند گره‌های زندگی و مشکلات خود را باز کند. در حقیقت، همه در یک رشته‌ی واحد به هم متصل هستند و درک این وحدت به آرامش و روشن‌بینی می‌انجامد.
ای ز همه صورت خوب تو بهصورک الله علی صورته
هوش مصنوعی: تو بهترین و زیباترین چهرهای هستی که خداوند بر روی صورتها قرار داده است.
روی تو آیینه حق بینی استدر نظر مردم خودبین منه
هوش مصنوعی: چهرهی تو برای دیگران مانند آینهای است که حقیقت را نشان میدهد، پس خود را در نظر مردم نبین.
بلکه حق آیینه و تو صورتیوهم دویی را به میان ره مده
هوش مصنوعی: حق مانند آینهای است که حقیقت را نشان میدهد، پس خود را با تصورات و خیالهای دوتایی درگیر نکن.
صورت از آیینه نباشد جداانت به متحد فانتبه
هوش مصنوعی: چهره از آیینه جدا نیست، تو نیز به واحدی پیوستهای، پس در این موضوع توجه کن.
هر که سر رشته وحدت نیافتپیش وی این نکته بود مشتبه
هوش مصنوعی: هر کسی که به درک واقعی وحدت نرسیده باشد، این نکته برای او مبهم و گمراهکننده خواهد بود.
رشته یکی دان و گره صد هزارکیست کزین رشته گشاید گره
هوش مصنوعی: رشتهای وجود دارد که به آن میتوان به یک صورت نگاه کرد، اما گرهها و مشکلات ناشی از آن به هزاران مورد میرسد. تنها کسی که می‌تواند این گرهها را باز کند، همان است که به این رشته دسترسی دارد.
هر که چو جامی به گره بند شدگر به سر رشته رود باز به
هوش مصنوعی: هر کس که به چیزی وابسته شد و به آن دل بست، اگر روزی از آن جدا شود یا آن را ترک کند، دوباره به آن بازمیگردد.