شمارهٔ ۸۹۰

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه هجران معشوق و یاد و خاطرات او سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که از روز جدایی آن ماه زیبا، امید و آرزوهایش از بین نرفته است. شاعر به عماری (که نمادی از زمان یا زندگی است) می‌گوید که نباید او را به سرعت به جلو براند، زیرا دل او به یاد معشوق و دوری از او هنوز زخمی است. او امیدوار است که روزی دوباره معشوقش به نزد او برگردد و تا آن زمان منتظر است. شاعر همچنین به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و از غصه‌ی بلبل عاشق که به قفس افتاده، سخن می‌گوید. در پایان، او از سرنوشت و بخت خود گلایه می‌کند و آرزو دارد که در کنار معشوق باشد.