شمارهٔ ۸۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به تمایز میان عشق و عبادت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که روزه گرفتن در مقابل جمال معشوق و خورشید رخ او بی‌معناست، زیرا عشق واقعی فراتر از عبادات ظاهری است. او به این نکته اشاره می‌کند که فراق معشوق، روح را می‌سوزاند و وقتی معشوقی وجود ندارد، روزه و نماز نیز بی‌فایده هستند. همچنین بر این باور است که در عشق، تمام دنیا را رها کرده و تنها به معشوق می‌اندیشند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر دسترسی به شکر و نعمت‌های دنیوی ندارند، می‌توانند با اشک و احساسات خود به عشق خود ادامه دهند.
نشاید ای مه خورشید رخ تو را روزهکه نیست بر مه و خورشید هیچ جا روزه
هوش مصنوعی: ای ماه، زیبایی رخ تو به قدری است که در روزها نباید به تماشا نشست؛ زیرا هیچ مکان و زمانی برای ماه و خورشید سوگواری و غم وجود ندارد.
تن تو کاهد و جان هزار سوخته دلمکن مکن که نباشد تو را روا روزه
هوش مصنوعی: بدن تو قابل فدای کردن است، اما جانت نباید به خاطر دل شکستن دیگران به آتش کشیده شود. هرگز این کار را نکن زیرا این امر برای تو پسندیده نیست.
بسی نماند که سازد چو ماه نو باریکمرا فراق جمال تو و تو را روزه
هوش مصنوعی: مدت زیادی نمیگذرد که مانند ماه نو، احساس میکنم دوری شما به من آسیب میزند؛ زیبایی تو همچون روزهای است که دست از غذا کشیدن را میطلبد.
هزار رخنه بود در نماز و روزه ز توکجا تو کافر خون خواره و کجا روزه
هوش مصنوعی: نماز و روزهات پر از نقص و عیب است و در این حال، تو کافر و خونآشام چگونه میتوانی روزه بگیری؟
ز روزه خوردن ماهی مدار بیم گناهکه ما به عذر تو داریم سالها روزه
هوش مصنوعی: نگران گناه خوردن ماهی نباش، زیرا به خاطر عذر تو سالهاست که ما روزه گرفتهایم.
ز هر چه غیر تو بستیم راه دیده و دلکه نیست بهتر ازین در طریق ما روزه
هوش مصنوعی: ما از هر چیزی غیر از تو چشم و دلمان را بستهایم، زیرا در مسیر ما چیزی بهتر از این روزه وجود ندارد.
چو نیست بر شکرش دسترس تو را جامیبه آب دیده و خون جگر گشا روزه
هوش مصنوعی: اگر به شکرت دسترسی نداری، پس با نوشیدن روزهای که از اشک و خون دل ساخته شده، خود را تسکین بده.