شمارهٔ ۸۹۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دوست داشتن است. شاعر به زیبایی و خلوص روابط دو دوست اشاره کرده و از لذت نوشیدن می‌گوید. او به لعل و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از حسرت و غم ناشی از دوری می‌نویسد. همچنین، شاعر از دل شکسته خود صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق او را آزمایش نکند، زیرا دلش به خاطر عشق زیبا و فریبندهٔ محبوب، آزمایش‌های سختی را تجربه کرده است. در پایان، شاعر به خیالات خود دربارهٔ معشوق و توهماتی که از نوشیدن شراب ناشی می‌شود، می‌پردازد.
خوش آن دو یار که دل صاف کرده چون شیشهبه هم خورند می لعل از آبگون شیشه
هوش مصنوعی: دو دوست که دلهایشان پاک و روشن مانند شیشه است، وقتی به یکدیگر میرسند، مانند ابریشم نرم و لطیف هستند و از دو روح شفاف، مانند شیشه، لذتی به یکدیگر میبخشند.
ز رشک لعل تو هر خون که خورده بود اکنونبه همدمی قدح می دهد برون شیشه
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت لبهای تو، هر قطره خونی که به خاطر حسادت و عشق ریخته شده، حالا به همراه یک لیوان نوشیدنی از شیشه بیرون میآید.
به سجده درت از دیده ریخت خون دلمبلی شراب بریزد چو شد نگون شیشه
هوش مصنوعی: با نهایت عشق و احساس، به درگاه تو سجده میکنم و اشکهایم از دل رنجدیدهام میریزد. بله، وقتی که شیشه دل گسسته و شکسته می‌شود، مانند شرابی که ریخته می‌شود، اندوه و غم را جاری میسازد.
دلم خیال تو را جای شد ز عشوه عشقچنانکه جای پری گردد از فسون شیشه
هوش مصنوعی: دل من با یاد تو پر شده است، به گونهای که عشق و زیبایی تو دل را فریبنده کرده است، همچنان که جای پری از جادو و افسون پر می‌شود.
دل مرا به ملامت میازما که کسیبه سنگ خاره نکرده ست آزمون شیشه
هوش مصنوعی: دل من را با سرزنش و انتقاد آزمایش نکن، زیرا هیچکس شیشه را با سنگ سفت و تیز امتحان نکرده است.
به جای باده پر آب حیات شد هرگهخیال لعل تو آورد در درون شیشه
هوش مصنوعی: همیشه به جای شراب، فکر و خیال زیبایی تو روح زندگی را به من میبخشد و مانند یک لعل درون شیشهام جا دارد.
تمام شد می ازان لب فسانه گو جامیکه موج دیده ما پر کند ز خون شیشه
هوش مصنوعی: شراب از آن لبان زیبا تمام شده است، بگو تا جامی بیاورند که اشکهای ما را چون خون در شیشه پر کند.