شمارهٔ ۸۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره اشکی است که بر صورت محبوب می‌ریزد و آن را به باران بهاری که بر لاله‌ها می‌چکد تشبیه می‌کند. شاعر با بیان اینکه این اشک عکسی از درد و غم او است، احساس حسادت و پیشرفت را در مواجهه با زیبایی محبوب خود نشان می‌دهد. همچنین، اشاره می‌کند که اشک محبوب در واقع بیانگر عواطف عمیق‌تری است و زیبایی او باعث سیراب شدن گل‌ها و گیاهان اطراف شده است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس مانند او نتوانسته به زیبایی و پاکی این اشک‌ها سخن بگوید.
اشکی که تو را بر گل رخسار دویدهباران بهار است که بر لاله چکیده
هوش مصنوعی: اشکی که بر صورت زیبایت جاری شده، شبیه باران بهاری است که بر روی گل لاله می‌ریزد.
تا اشک رسیده ست به روی تو چه گویمکز رشک به روی من مسکین چه رسیده
هوش مصنوعی: وقتی اشکهایم بر روی تو ریخته، چه بگویم که از حسرت به روی من بیچاره چه گذشته است.
اشک است به روی تو نه عکسی ست ز اشکمکش دیده در آیینه رخسار تو دیده
هوش مصنوعی: اشکی که بر روی صورت توست، واقعاً تصویر اشک من نیست؛ بلکه این اشک از چشمان من به خاطر دیدن چهره زیبای تو جاری شده است.
از چشم و رخت اشک به هر جا که فتادهگلبرگ تر و لاله سیراب دمیده
هوش مصنوعی: از نگاه و چهرهات، اشک‌ها به هر سمتی که میافتد، گلبرگهای تازه و لالههای سیراب شکوفا میشود.
اشک تو میان مژه درهاست که مردماز بهر بناگوش تو در رشته کشیده
هوش مصنوعی: اشک تو در کنار مژههایت قرار دارد و مردم به خاطر زیبایی گوشهایت به صف ایستادهاند.
در سفت به وصف گهر اشک تو جامیزینسان سخن پاک و روان کس نشنیده
هوش مصنوعی: در وصف ارزش و زیبایی اشکهای تو، جامی پر از سخنهای پاک و روان به گونهای بیان شده که هیچکس چیزی مشابه آن را نشنیده است.