شمارهٔ ۹۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و او را به خاطر ویژگی‌هایش ستایش می‌کند. او می‌گوید که حسن و زیبایی معشوق در دل عاشقان نمایان شده و به آنها آرامش می‌دهد. معشوق با زیبایی‌هایش و جلوه‌گریش، عقل را مجنون کرده و عشق را در دل‌ها افشانده است. شاعر تحت تاثیر جلوه‌های معشوق، احساس حیرت و شگفتی می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق فراتر از حد و مرزهای جهان است. در نهایت، شاعر عشق و زیبایی را به عنوان یک رسم زیبا مورد تحسین قرار می‌دهد.
حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ایپس به چشم عاشقان آن را تماشا کرده‌ای
هوش مصنوعی: تو زیباییهای خود را از چهرههای زیبا به وضوح نشان دادهای، بنابراین عاشقان آن را با دقت مینگرند و به تماشای آن نشستهاند.
ز آب و گل عکس جمال خویشتن بنموده‌ایشمع گل رخسار و ماه سرو بالا کرده‌ای
هوش مصنوعی: تو با آب و گل، زیبایی چهرهات را به نمایش گذاشتهای؛ شمعی همچون گل درخشان و ماهی به مانند سرو بر افراشتهای.
جرعه‌ای از جام عشق خود به خاک افشانده‌ایذوفنون عقل را مجنون و شیدا کرده‌ای
هوش مصنوعی: تو با ریختن یک جرعه از جام عشق، عقل را به دیوانگی و شیدایی کشاندهای.
گرچه معشوقی لباس عاشقی پوشیده‌ایآنگه از خود جلوه‌ای بر خود تمنا کرده‌ای
هوش مصنوعی: هرچند محبوب تو خود را به عنوان یک عاشق معرفی کرده، اما در حقیقت، تو از خودت درخواست زیبایی کرده‌ای.
بر رخ از زلف سیه مشکین سلاسل بسته‌ایعالمی را بسته زنجیر سودا کرده‌ای
هوش مصنوعی: بر چهرهات زلف سیاه و خوشبو همچون زنجیرهایی به هم بافته شدهای که جهانی را گرفتار کرده است و دل‌ها را به عشق و جنون کشاندهای.
موکب حسنت نگنجد در زمین و آسماندر حریم سینه حیرانم که چون جا کرده‌ای
هوش مصنوعی: دولت و زیبایی تو در هیچ جای زمین و آسمان جا نمیشود و من در دل پریشان خود میگویم چطور توانستهای چنین مکانی را در وجود من ایجاد کنی.
می‌کنی جامی گم اندر عشق اسم و رسم خویشآفرین بادا بر این رسمی که پیدا کرده‌ای
هوش مصنوعی: در عشق، هویتی از خود را گم می‌کنی و به نوعی خود را فراموش می‌کنی. بر این سنتی که به آن رسیدهای، باید خوشحال باشی.