شمارهٔ ۹۴۵
هوش مصنوعی: این شعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. شاعر از ساقی می‌خواهد تا برایش دارویی بیاورد که غم‌هایش را تسکین دهد و در جامش بریزد. او به زخم‌های عاطفی‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با هر اشک، دردش بیشتر می‌شود. خصیصه‌های دل‌شکسته‌اش را با توصیف ابروی خمیده معشوق و ستم جدایی نشان می‌دهد و در پایان به احساسات عمیقش اشاره می‌کند که فراتر از کلمات است.
خسته زخم عشقم ای ساقیلا طبیب لها و لا راق
راق یعنی کسی که رقیه (دعا یا افسون) بتواند بخواند و معالجهگر باشد.
باده غم‌زدا فکن در جامانه رقیتی و تریاقی
هوش مصنوعی: شراب آرامش بخشی را در جام بریز، که هم باعث تسکین دلهای غمگین است و هم درمانی برای دردها.
دردنوشان چو درد من دیدندحیث اجری الدموع آماقی
هوش مصنوعی: وقتی دیگران دردی را که من تحمل میکنم دیدند، به خاطر آن اشکهایشان جاری شد.
بس که راندند خون دل ز مژهفاض اقداحهم کاحداقی
هوش مصنوعی: به خاطر رنج و اندوهی که بر دلم نشسته است، اشکهای من مانند شراب روان شده است؛ آنقدر که هر دم از چشمانم جاری می‌شود.
ای که با ابروی خمیده خویشزیر این سقف نیل‌گون طاقی
هوش مصنوعی: ای کسی که با ابروان خمیدهات زیر این سقف آسمان آبی قرار داری.
بی‌تو بیش از حد است جامی رامحنت هجر و درد مشتاقی
هوش مصنوعی: بدون تو، تحمل درد جدایی و عشق و اشتیاق بسیار سخت و طاقتفرساست.
شمه‌ای با تو گفتم و رفتمقس علی ما سمعته الباقی
هوش مصنوعی: من تنها یک نکته را به تو گفتم و بعد رفتن، باقی ماجرا همانطور است که شنیدی.