شمارهٔ ۹۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی مسائلی همچون عقل، دین و عشق می‌پردازد. او تأکید می‌کند که نه نقصی در دین و نه اشتباهی در عقل وجود دارد و عشق تنها عمل قابل قبول است. همچنین اشاره می‌کند که صرف عمر برای چیزی که ارزش ندارد، بی‌فایده است و باید به دنبال عشق حقیقی بود. شاعر در نهایت به یار نادری اشاره می‌کند که او را نمی‌توان با هیچ‌کس دیگری مقایسه کرد. او هشدار می‌دهد که نباید تحت تأثیر سخنان دیگران قرار گرفت و باید به حقیقت عشق و زیبایی آن توجه کرد.
نه خرد راست قصوری و نه دین را خللیکه دهم دل به غزالی و سرایم غزلی
هوش مصنوعی: نه عقل من دچار نقص است و نه دینم دچار خدشه، پس چرا دل خود را به غزالی بسپارم و غزلی بسرایم؟
دفتر علم و هنر ز آب قدح می شویممرشد عشق نفرمود جز اینم عملی
هوش مصنوعی: ما دانش و هنر را از شراب قدح مینوشیم، چرا که مرشد عشق جز این کار را به ما یاد نداده است.
دعوی نقص مرا حاجت برهان نبودهرگزم نیست درین مسئله با کس جدلی
هوش مصنوعی: ادعای ضعف من نیازی به دلیل و برهان ندارد، چرا که هرگز نیازی به جدل و بحث در این موضوع با کسی ندارم.
نقد عمری که نداری بدلش صرف مکنجز به سودای نگاری که ندارد بدلی
هوش مصنوعی: بهتر است عمر با ارزش خود را صرف چیزهایی نکنی که ارزشمند نیستند. جز برای عشق به کسی که همچون او کسی دیگر وجود ندارد، تلاش نکن.
چه نشان گویمت از یار که آن نادره رانتوان گفت مثالی نتوان زد مثلی
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم توصیفی از محبوبم بکنم که آن شخص خاص و بینظیر است و هیچ مثالی نمی‌توان برای او آورد؟
طی مکن طرز غزل جامی و اندیشه مدارگر زند طعنه دغایی و کند رد دغلی
هوش مصنوعی: در مراحل ساختن شعر، راهی را که شاعر جامی رفته است، دنبال نکن و نگران قضاوتهای بیپایه و اساس دیگران نباش. اگر کسی به تو طعنه میزند یا انتقادی نادرست می‌کند، به آن اهمیت نده.
چشم شاهد نتوان بستن و مو بگسستنکه ازان رشک برد کوری و زین غصه کلی
هوش مصنوعی: چشمها را نمی‌توان بست و از واقعیت دور شد، زیرا حسادت باعث کوری میشود و این اندوه همگانی است.