شمارهٔ ۹۵۵
هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی و کمال معشوق است که به نماد زیبایی و جلال خداوندی اشاره دارد. شاعر از جلوه‌های نورانی معشوق سخن می‌گوید و بر این باور است که آیات زیبایی و کمال در مورد او نازل شده‌اند. همچنین، حادثات و حالات مرتبط با عشق و دل‌باختگی را از طریق تصاویری مانند میخانه و زلف معشوق بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به دعا و طلب رحمت می‌پردازد و آرزو می‌کند که روزی به معشوق برسد.
ای مظهر حسن لایزالیمرآت جمال ذوالجلالی
هوش مصنوعی: ای مظهر زیبایی همیشه سالم، تو آینه جمال پرجلالی.
انوار تجلی قدم رارخسار تو احسن المجالی
هوش مصنوعی: نورهای تجلی وجود، در چهرهی تو زیباترین جلوه را دارند.
در شان کمال توست نازلآیات مکارم و معالی
هوش مصنوعی: شایسته مقام و کمال توست که آیات برتریها و فضایل نازل شوند.
رویت طرف من النهار استزلفت زلف من اللیالی
هوش مصنوعی: رؤیت تو برای من همچون روشنایی روز است و گیسوانت چون شبهای تاریک و دلانگیز میباشند.
میخانه که ساحت جلالشبادا ز غبار غیر خالی
هوش مصنوعی: میخانهای که فضایش پر از عظمت و زیبایی است، نباید هیچ گونه آلودگی و غبار از چیزهای غیر مقدس در آن وجود داشته باشد.
احرام حریم آن نبندجز دردکشان لاابالی
هوش مصنوعی: تنها افرادی که دچار درد و رنج هستند و به زندگی بیخیال نگاه میکنند، نمیتوانند به حریم مقدس وارد شوند.
جامی به وظایف تضرعمشغول بود علی التوالی
هوش مصنوعی: او به طور مداوم در حال دعا و درخواست از خداوند بود و به انجام وظایف بندگی مشغول بود.
باشد به حواله عنایتروزی برسد بدان حوالی
هوش مصنوعی: امیدوارم روزی برسد که لطف و رحمت شامل حال من شود و به آن مکانها برسم.