شمارهٔ ۹۶۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک فرد است که تاثیری عمیق بر دیگران دارد. شاعر به تحسین چشمان این فرد می‌پردازد که می‌تواند جهانی از احساسات را برانگیزد. او به ناتوانی و تسلیم خود در برابر این زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید هر کسی که به او نزدیک می‌شود، چیزی از خود را فدای او می‌کند. شاعر خود را مانند سگی در برابر آستان آن شخص توصیف می‌کند که از محبت و توجه او خوشحال است. همچنین به عشق و دشواری‌های آن اشاره می‌کند و ناتوانی در یافتن نشانه‌ای از عشق را بیان می‌کند. در نهایت، او به تاثیر عمیق این فرد بر احساسات و اشک‌های خود اشاره می‌کند.
ای فتنه چشم تو جهانیمی کن نظری به ناتوانی
هوش مصنوعی: ای زیبایی چشمانت، تو باعث به هیجان آمدن تمام دنیا هستی. اگر نگاهی به ضعف و ناتوانی من بیندازی، تأثیر عمیقی بر من خواهی گذاشت.
پیوسته به قصد ما ز ابروتا گوش کشیده ای کمانی
هوش مصنوعی: همواره با نیت ما، از ابرو تا گوش، خود را به شکل کمان درآوردهای.
هر کس برت آورد متاعیماییم و همین حقیر جانی
هوش مصنوعی: هر کسی که ما را به قیمت خود بسنجد، در واقع ما چیزی بیشتر از این نیستیم و فقط یک موجود قابل احترام هستیم.
هستم سگکی بر آستانتخرسند ز تو به استخوانی
هوش مصنوعی: من مثل سگی هستم که در کنار درِ تو خوشحال است و تنها به خاطر تو و یک تکه استخوان راضی و شادمانم.
سررشته عشق کی توان یافتنایافته ازان میان نشانی
هوش مصنوعی: نمیتوان سر رشته عشق را پیدا کرد، زیرا از بین همه چیز، نشانی از آن وجود ندارد.
گر اشک چو در قبولت افتددر پای تو ریزمش روانی
هوش مصنوعی: اگر اشکهایم در پای تو بریزد، به خاطر عشق و محبت توست.
شد جامی ازان دهان و عارضصاحب نظری و نکته دانی
هوش مصنوعی: از آن دهان، جامی پر از حکمت و زیبایی ظاهر شد که نشان دهنده نظر و دانش عمیق صاحب نظر است.