شمارهٔ ۹۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی سخن می‌گوید. شاعر به معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به عاشقان خود بی‌توجه نماند. او با تمثیل‌هایی زیبا نشان می‌دهد که چگونه زیبایی و محبت او برای دیگران هم مهم است. شاعر از دلتنگی و درد عشق می‌گوید و به معشوق یادآوری می‌کند که عشق به او می‌تواند بار غم را از دل عاشقان بردارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ارزش عشق و احساسات از ثروت و دارایی بیشتر است.
شنیده ام که به گلچهره ای نظر داریز شوق لاله رخی داغ بر جگر داری
هوش مصنوعی: شنیدهام که به چهره زیبا و دلربایی علاقهمندی و از شدت عشق به او، در دل غم و حرارت حس میکنی.
مکن مکن که ز خیل پریوشان هر سوهزار عاشق دیوانه بیشتر داری
هوش مصنوعی: هرگز دست از عشق برندار، زیرا تو در میان آن همه پریرو، هزاران عاشق دیوانه و سرمست در اطراف خود داری.
چو روی خویش در آیینه می توانی دیدچرا نظر به جمال کسی دگر داری
هوش مصنوعی: اگر میتوانی زیبایی خود را در آینه ببینی، چرا باید به زیبایی دیگری نگاه کنی؟
منه ز عشق به دل بار غم تو را آن بهکه بار غم ز دل اهل عشق برداری
هوش مصنوعی: برای دل خود بار غم عشق را نگذار، چرا که بهتر است بار غم عاشقان را از دلشان برداری.
نشان پای تو باشد نشانه رحمتخوش آن زمین که تو گاهی بر آن گذر داری
هوش مصنوعی: آثار و نشانههای تو، علامت رحمت و برکت هستند. خوشا به حال سرزمینی که تو گاهی از آن عبور میکنی.
مگیر بی خبر از حال عاشقان خود راز داغ شوق و غم عشق چون خبر داری
هوش مصنوعی: نگذار که از حال عاشقان بیخبر بمانی، زیرا تو از داغ شوق و غم عشق چه میدانی؟
چو نیست زهره خریدار او شدن جامیز اشک و چهره چه حاصل که سیم و زر داری
هوش مصنوعی: اگر کسی جرئت و شهامت خریدن او را نداشته باشد، داشتن جامی پر از اشک و چهرهای غمگین چه فایدهای دارد، حتی اگر داراییهای زیادی داشته باشد.