شمارهٔ ۹۸۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق سر و کار دارد. شاعر به ویژگی‌های منحصر به فرد معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه در لب‌های شیرین او شهدی وجود دارد، اما در چشمانش نیشی نهفته است. او لطافت پای معشوق را به آبی که در بهشت است، معرفی می‌کند و آن را بی‌نظیر می‌داند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که مقام و جمال معشوق او را از هر چیز دیگری ارزشمندتر می‌کند و حتی برتر از بهشت است. او همچنین به ابروان زیبا و چین‌های موی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که آن‌ها نشانه‌ای از زیبایی و عشق او هستند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که بر او ببخشاید و از عشقش حمایت کند.
اگر چه در لب جانبخش انگبین داریز ناوک مژه صد نیش در کمین داری
هوش مصنوعی: با وجود اینکه لب‌های تو شیرین و خوشمزهاند و مثل عسلند، اما باید مواظب باشی که از نیش زهرآگین چشمانت در امان نیستم.
به خاک پات که نتوان در آب حیوان یافتلطافتی که تو در لعل آتشین داری
هوش مصنوعی: لطافت و زیبایی که در زمینت وجود دارد، در آب حیات نمیتوان پیدا کرد؛ زیبایی تو از زیبایی هر چیز دیگر حتی جواهرات آتشین بیشتر است.
به هشت گلشن جنت نمی دهم یک شاخازان بنفشه که بر طرف یاسمین داری
هوش مصنوعی: من ترجیح میدهم یک شاخه بنفشهای که در کنار یاسمین توست را به جای هشت گلشن بهشت ترک کنم.
به ابروان مفکن چین خدای را این بسکه زیر هر شکن مو هزار چین داری
هوش مصنوعی: به ابروان نازک و زیبای تو نگاه کن، چه زیباست که زیر هر قوس مو، هزار زیبایی نهفته است.
ز سعد و نحس چه پرسی حکیم را چون توفروغ کوکب اقبال در جبین داری
هوش مصنوعی: حکیم را از سعد و نحس چه میپرسی، زیرا تو خود در پیشانیات نور ستارهی خوشبختی را داری.
ببخش بر من مفلس چو از دو ساعد خویشدو گنج سیم نهان اندر آستین داری
هوش مصنوعی: لطفاً بر من که در تنگدستی هستم، ببخش. تو در آستین خود دو گنج پنهان داری که از قدرت دو دست خود به وجود آمدهاند.
به آسمان که برد طاعت تو را جامیچنین که پیش بتان روی بر زمین داری
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی میپردازد که کسی با پرستش و عبادت خود، به مقام بلندی رسیده است. به گونهای که در آسمان و در نزد خداوند به رتبهای عالی دست یافته، اما در زمین، در برابر بتها و موجودات بیجان، حالتی متواضع و خاضع دارد. این تضاد نشاندهنده اهمیت روحیه عبودیت و تسلیم در مقابل پروردگار است.