شمارهٔ ۹۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر درباره‌ی عشق و دلتنگی صحبت می‌کند. او گاهی از شدت دوری معشوقش، اشک می‌ریزد و گاهی در وصال احساس شادمانی می‌کند. شاعر دلش را به رضایت معشوق می‌دهد و هر چه او بخواهد، می‌پذیرد. او در مورد معامله‌ای که با معشوق دارد، نگرانی دارد که شاید متضرر شود. همچنین، او به زیبایی و لطف لب معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند به درد دلش مرهم بگذارد، ولی از زخم‌های کلامی نیز نمی‌گریزد. در انتها، او به وجود یک جام و سگی اشاره می‌کند و این سؤال را مطرح می‌کند که آیا کشتن سگ به معنای امتحان تیغ خویش است یا نه. شعر نمایانگر پیچیدگی احساسات عاشقانه و دلهره‌های ناشی از آن است.
گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنیگاهی به وصل خاطر من شادمانی کنی
هوش مصنوعی: گاهی به خاطر دوری، چشمانم را پر از اشک میکنی و گاهی با بودن خود شادی و خوشحالی به دل من میلحابی.
چون نیست خوی تو که روی بر رضای کسراضی شدم که هر چه دلت خواهد آن کنی
هوش مصنوعی: وقتی که خوی و سرشت تو را ندارم، بر حسب خواسته کسی راضی نمیشوم و میخواهم هر آنچه دلات میخواهد انجام دهی.
گفتی که خاک پای خودت می دهم بهاجانا درین معامله ترسم زیان کنی
هوش مصنوعی: به تو گفتهام که حاضر هستم جانم را به پای تو قربان کنم، اما در این معامله نگرانم که تو ضرر کنی.
باشد پی حساب کرم های تو خطیهر رخنه ام ز تیغ که در استخوان کنی
هوش مصنوعی: خطی از کرمهای تو برای من باقی خواهد ماند، هر جراحتی که بر من بگذرد، دلیلش تیغی است که در جانم کار گذاشتهای.
جان می فروشمت که دهی وعده بوسه ایلیکن به شرط آنکه لبت را ضمان کنی
هوش مصنوعی: من جانم را فدای تو میکنم تا وعده یک بوسه از تو بگیرم، اما به شرطی که تو لبهایت را ضمانت کنی.
لطف لب تو مرهم ریش دلم شودگرهر دمش نه تازه ز زخم زبان کنی
هوش مصنوعی: لبخند و نرمی تو می‌تواند درد دل مرا تسکین دهد، به شرطی که هر بار با زخم زبانت، قلبم را جریحهدار نکنی.
جامی سگی ست بر درت از کشتنش چه سودجز آنکه تیغ خویش بر او امتحان کنی
هوش مصنوعی: سگی در دروازهات وجود دارد و اگر او را بکشی، جز این که تیغ خود را آزمایش کردهای، فایدهای ندارد.