شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع طمع و قناعت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زیبایی‌های دنیا وسوسه‌انگیز است، اما بهتر است که از این وسوسه‌ها دل بکنیم و از می مستی، طمع نداشته باشیم. او تأکید می‌کند که گذاشتن دست بر سر لقمه‌های تلخ قناعت برای زندگی‌مان کافی است و نباید به دارایی‌های دیگران طمع کنیم.
عشوه شاهد دنیا طمع انگیز بودجامی آن به که ازین می نشوی مست طمع
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی که در دنیا وجود دارد، جذاب و فریبنده است. بهتر است از این زیبایی لذت ببریم و مست این می شویم، تا اینکه از آن دست بکشیم و دچار حسرت شویم.
لقمه تلخ قناعت ز جهان قوت تو بسبهر حلوای کسان کفچه مکن دست طمع
هوش مصنوعی: اگر به قناعت راضی باشی، همان لقمهی تلخی که در دنیا میخوری، برایت کافی است. پس برای به دست آوردن نعمتهای دیگران، طمع نکن و دستت را دراز نکن.