شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر رهایی از قید و بندهای طمع و آز است. شاعر از دولت و قناعت سخن می‌گوید و تلاش می‌کند تا از غل و زنجیر طمع آزاد شود. او به این نتیجه می‌رسد که تحمل فقر و تنگدستی بهتر از ذلت ناشی از طمع و وابستگی به مال و مقام است. در واقع، او ارزش قناعت را بر ثروت و جاه ترجیح می‌دهد.
من که از دولت قناعت رستگردن همتم ز غل طمع
هوش مصنوعی: من که با قناعت به آرامش و رضایت رسیدهام، دیگر به خاطر طمع و حرص خودم را در زنجیر نمیکنم و آزاد هستم.
طمع از مال و جاه ببریدممحنت فاقه به که ذل طمع
هوش مصنوعی: از ثروت و مقام دست کشیدم، زیرا درد فقر بهتر است از ذلت و خواری ناشی از طمع.