شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جنگجویی به نام صنم خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که احساسات خوب و پاکش را به سینه‌اش برساند. او اشاره می‌کند که سنگی از جفا را بر دلش احساس کرده و سینه‌اش هرچند که ظاهراً صاف و پاک است، اما همچنان در آن نشانه‌های کینه وجود دارد. شاعر به عشق و خلوص دل اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که سادگی ظاهری او نمی‌تواند به معنای صفای درونی‌اش باشد.
به جنگجو صنم خویش گفتم ای صد باررسیده سنگ جفایت بر آبگینه من
هوش مصنوعی: به محبوب جنگجویم گفتم، ای کسی که بارها سنگ سختیهایت بر روح لطیف من فرود آمده است.
رسان به سینه من سینه را به رسم صفاکه پاک به دل همچون تویی ز کینه من
هوش مصنوعی: به من بگو چطور میتوانم عشق و صفا را احساس کنم، زیرا دل من از کینه و حسادت خالی نیست و به پاکی تو نیاز دارد.
به عشوه گفت تو را سینه گرچه صاف آمدگمان مبر که رسد در صفا به سینه من
هوش مصنوعی: با ناز و لطافت به تو گفتم که قلبم هرچند صاف و بینقص است، اما گمان نکن که به پاکی و صفای دل من میرسد.