شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احوال خود در فراق محبوب می‌گوید و احساس درد و اندوهش را بیان می‌کند. او به این فکر می‌کند که محبوبش نمی‌تواند او را رها کند، اما در نهایت متوجه می‌شود که در واقع خود محبوب او را از دوری رنج می‌دهد و به او آسیب می‌زند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که تصورش از جدایی و فراق درست بوده است.
فارقت و لاحبیب لی الا انتاحباب چنین کنند احسنت احسنت
هوش مصنوعی: من از تو جدا شدم و هیچ محبوبی جز تو ندارم. دوستان همواره اینگونه رفتار میکنند. خوب است، خوب است.
ظن می بردم که در فراقم بکشیوالله لقد فعلت ما کنت ظننت
هوش مصنوعی: فکر میکردم که برای فراق من اقدام به کشتن میکنی، و راستش را بخواهی، تو واقعاً همان کاری را کردی که فکر میکردم.