شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سرو بلندی اشاره می‌کند که کسی به پای او نمی‌نشیند. او در دنیای خیال و تصور خود، دلش پر از جوانه‌های تازه است، اما هیچ‌کس نتوانسته در کنار او جای بگیرد و از زیبایی‌اش بهره‌مند شود. شاعر به تنهایی و ناکامی در یافتن همدم اشاره می‌کند.
ای سرو سهی که کس به پایت ننشستدر سایه قد دلربایت ننشست
هوش مصنوعی: ای سرو بلند و زیبا، هیچ‌کس به پای تو نرسیده و در سایه قد دلانگیز تو نیز کسی نشسته نیست.
در باغ خیال دل بسی تازه نهالبنشاند ولی یکی به جایت ننشست
هوش مصنوعی: در باغ فکر و خیال دل، بسیاری از جوانهها و ایدههای تازه کاشته شدهاند، اما هیچکدام جای تو را نمیگیرد و هیچکدام نمیتوانند جای تو را پر کنند.