شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به شکرگزاری از خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که نه او استاد است و نه شاگرد، نه جویای علم است و نه معلم. او از دنیا و مردم فارغ شده و در گوشه‌ای به تنهایی نشسته است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حالتی از خودشناسی و جدایی از تعلقات دنیوی است.
المنة لله که نه شیخم نه مریدنی طالب علم و نه مدرس نه معید
هوش مصنوعی: سپاس خداوند را که نه من استاد هستم و نه پیرو، نه دانشجوی علم و نه معلم، و نه کسی که علم را دوباره تدریس کند.
فارغ ز جهانیان چه زیرک چه بلیددر زاویه ای نشسته ام فرد و وحید
هوش مصنوعی: از روزمرگیهای زندگی و انسانها فاصله گرفتهام و در گوشه‌ای آرام و دور از هیاهو نشستهام، تنها و بیهمتا.